Νοιώθω ότι βρίσκομαι σε λήθαργο εδώ και κάποιες μέρες.
Επιπλέω σε εικόνες και ιδέες που πάνε κι έρχονται χωρίς να με νοιάζει ή να με ενδιαφέρει ώστε να τις επεξεργαστώ, να τις σκεφτώ!
Απλά παρακολουθώ να με προσπερνούν!
Η γαλήνη της λήθης με κάνει “παγωμένο” και αδιάφορο!
Μα πως να βρεις ενδιαφέρον μέσα στη μετριότητα και το επιφανειακό; Χρειάζομαι μια ώθηση για αλλαγή.
Να ξεπαγώσει το αίμα, να σπάσει η ακινησία.
Και επειδή οι «εξωτερικοί μηχανισμοί» μάλλον έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα, θα πρέπει από μέσα να κινήσω νου και νήματα για να «ξυπνήσω».
Πως να μπορέσω όμως όταν νοιώθω τόσο μακριά από τον Ήλιο;





Μια μέρα ηλιόλουστη, ανοίγω όλα τα παράθυρα στο σπίτι για να μπει φως.


Πήγαμε λοιπόν μαζί και φτάνοντας εκεί είδα για πρώτη φορά ανθρώπους να ψωνίζουν βιβλία με καροτσάκια από σούπερ μάρκετ. Το θεώρησα υπερβολικό και προτίμησα να πάρω ένα καλάθι.









