Ιστός

vroxinos-istos.jpgΑλλοιωμένος από το πέρασμα της βροχής, συνεχίζει να υπάρχει, μεταλλαγμένος ίσως, μόνος σίγουρα… Έμεινε για να θυμίζει στα βλέμματα ότι δεν υπήρχαν μόνο βροχερές μέρες.
Ίσως ακόμα να θυμίζει ιστό!
Ίσως μπορέσει να… πιάσει, την στιγμή που φεύγει, ή την ματιά που προσπαθεί να δει πέρα από αυτόν.
Τι κι αν το τοπίο πέρα φαίνεται ήρεμο και γαλήνιο ενώ αυτός θυμίζει ταραχή και έλλειψη!
Ακόμα κι έτσι ανήμπορος, δείχνει τόσο όμορφα… μοναδικός!
Και μας δείχνει το παράδειγμα!

Να προσεύχεσαι πάντοτε γαλήνια, να εργάζεσαι γαλήνια , όπως θα εργαζόσουν αν ζωγράφιζες πάνω στον ιστό μιας αράχνης
Εμμετ Φοξ

Advertisements
Published in: on 24 Οκτώβριος, 2007 at 11:06  12 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://adonios.wordpress.com/2007/10/24/istos/trackback/

RSS feed for comments on this post.

12 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Η γαλήνη ειναι η λύση σε όλα τα προβληματα ..μια ιερή διαδρομή επίλυσης ….αυθεντιας και ιερότητας. Καλημέρα:)

  2. Άψογο 🙂 Την καλημέρα μου!

  3. Αισθάνθηκα πως βρήκα ένα μεγάλο κομμάτι από τον εαυτό μου μόλις περιδιάβηκα τις σελίδες του ιστολογίου σου. Ένιωσα ότι έχουμε πολλά να πούμε. Ίσως κάνω λάθος, δεν ξέρω. Συγχαρητήρια για το θάρρος της ευαισθησίας σου…

  4. μου θύμισε κόσμημα…
    κόσμημα της φύσης ο ιστός σου Αντώνη…
    🙂
    καλό σου μεσημέρι

  5. LockHeart
    Πολύ σωστά το έγραψες!
    Η γαλήνη, η απλότητα, είναι η ιερή διαδρομή… και τελικά η λύση!
    Καλημέρα και σε σένα

    Μαρία
    Σε ευχαριστώ… και για την αφιέρωση 😉

    Νίκος Δ.
    Χαίρομαι για αυτή μας τη «συνάντηση» Νίκο και σε ευχαριστώ για τα πολύ καλά σου λόγια.
    Ήδη έχω αρχίσει κι εγώ τις βόλτες μου στο πολύ ενδιαφέρον blog σου.
    Με χαροποιεί ιδιαίτερα ότι είσαι απο τη Νίσυρο, ένα νησί που αν και επισκέφθηκα μια μόνο φορά, έμεινε μέσα μου για την ένταση των συναισθημάτων που με γέμισε…
    Καλώς όρισες φίλε Νίκο.

    Melomenos
    Και πόσα άλλα «κοσμήματα» δεν βλέπουμε, που είναι γύρω μας! Καλό μεσημέρι Χάρη.

  6. Ζωγράφισες πάλι…

  7. Καλημέρα Άννα 😉 Σ’ευχαριστώ!

  8. Ωραίο!!θα περιμένω το επόμενο

  9. Ηello Adonios 😉

  10. λογια δικα μου δεν βρηκα…
    ετσι αφηνω αυτο…

    ειναι ενα αποσπασμα σπο το ποιημα της κας Δημουλα, Περασα…

    Περπατώ και νυχτώνει.
    Αποφασίζω και νυχτώνει.
    Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

    Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
    Ξέρω απ’όλα. Λίγο απ’όλα.
    Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
    πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
    Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
    μ’ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
    Όχι,δεν ειμαι λυπημένη.

    Πέρασα μέρες με βροχή,
    εντάθηκα πίσω απ’αυτό
    το συρματόπλεγμα το υδάτινο
    υπομονετικά κι απαρατήρητα,
    όπως ο πόνος των δέντρων
    όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
    κι όπως ο φόβος των γενναίων.
    Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

  11. Τα πιο εμπνευσμενα εργα ειναι αυτα της φυσης Το συγκλονιστικο αυτο που τα κανει μοναδικα ειναι ισως η ελλειψη στατικοτητας Εργα σε εξελιξη..Μια φωτογραφια ,δυο λογια ψυχης ,ενα αποσπασμα της Δημουλα , το μοιρασμα ολων αυτων ζωγραφιζει την ψυχη και καθαριζει τη σκεψη.Η αραχνη αραγε επεζησε;

  12. Anisyxos
    Καλώς ήρθες ανήσυχε! 🙂

    Τετραδιάκι
    Καλησπέρα… Που είχες χαθεί;

    Βασιλική
    Τι όμορφα που είναι τα λόγια αυτά…
    Φαντάζουν αντάξια αυτά που έγραψα εγώ!
    Πραγματικά πολύ όμορφα Βασιλική.

    Nefeli
    Όπως είπες Νεφέλη, «έργα σε εξέλιξη».
    Όλα ακίνητα κι όλα εν κινήσει!
    Η αράχνη; …θα δούμε!
    Καλησπέρα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: