Ψεύτικες στάλες

Άσε τα μαύρα σύννεφα να πέσουνε σε μένα. Αλλάζω χρώμα και γίνομαι φωτεινός για να προσέξουν μόνο εμένα. Κρύψου στη σκιά μου και μην ανησυχείς… Τα έχω αντέξει τόσες φορές κι αν σου φαίνεται πως με λυγίζουν, είναι γιατί αυτό γίνεται! Μα μην ανησυχείς… Θ’ ανοίξω τα φύλλα μου για άλλη μια φορά και θα κρατήσω μακριά από σένα τη σκοτεινιά αυτή. Εσύ θα βλέπεις μόνο το χρώμα το χαρούμενο, το φωτεινό, να μην ανησυχείς… Κι όταν περάσει η ταραχή, όταν η μπόρα φύγει, θα δεις ότι άλλαξα χρώμα και υφή. Χαίρεσαι που σου χαμογελώ και το άρωμά μου σε τυλίγει… μα οι στάλες της βροχής με προδίδουν!
Μικροί καθρέφτες της ψυχής δεν ξέρω να σας κρύβω!

Κοιτάζεις μέσα τους, βλέπεις εμένα, τον εαυτό μου τον κρυμμένο και είναι βαμμένος με το χρώμα το κρυφό, αυτό που έχω μέσα μου, ένα χρώμα πληγωμένο, σκοτεινό… Μα εσύ γύρνα σ’εμένα κι άσε τις στάλες να δείχνουν τις «ψευτιές» τους. Μένω να σου χαμογελώ με το χρώμα μου ακόμα λαμπερό,να μου αρκεί που είσαι καλά και νοιώθω τόση ομορφιά! Για όσο κοντά μου θες να ζεις, σου είπα… μην ανησυχείς!

Advertisements
Published in: on 9 Απρίλιος, 2008 at 10:55  24 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://adonios.wordpress.com/2008/04/09/pseftikes-stales/trackback/

RSS feed for comments on this post.

24 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. … δεν ανησυχεί, είμαι σίγουρη ! Φιλιά καλημέρα

  2. Μόνο με μία λέξη, είναι υπέροχο!!! Καλά να είσαι.

  3. «να μου αρκεί που είσαι καλά και νοιώθω τόση ομορφιά»…
    αυτή είναι και η ομορφιά της αγάπης!
    Καλημέρα Αντώνη, πολύ όμορφο κείμενο και η φωτογραφία η πρώτη καταπληκτική!

  4. Ένα «μπράβο» κι από μένα! Τόσο για τις φωτογραφίες, όσο και για το κείμενο!…

  5. Στάλες βροχής… ξυπόλητες νύφες που πέφτουν στις ψυχές και ψιθυρίζουν γλυκά «για όσο κοντά μου θες να ζεις, σου είπα… μην ανησυχείς!» Απλά υπέροχο! Πάλι μας ταξιδεύεις όμορφα Αντώνιε… πλημμυρίζοντας μας, με υπέροχες μυρωδιές, χρώματα και ένα σωρό ξεχασμένα συναισθήματα…

  6. Γλυκοκέραση Ζουζούνα
    Καλημέρα και σε σένα Ζουζούνα!

    Ψυχή
    Σε ευχαριστώ Ψυχή. Να’σαι κι εσύ πάντα καλά!

    Νεραϊδόσκονη
    Είναι η ομορφιά της ανιδιοτέλειας…
    Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!

    Seagull
    Ευχαριστώ φίλε. Ελπίζω να είναι κάθε φορά έτσι!

    Λουλούδι Χωρίς Άρωμα
    Έχω εσάς συνταξιδιώτες και το ταξίδι γίνεται πιο όμορφο, πιο χρωματιστό, πιο ενδιαφέρον...
    και ο σωρός με τα ξεχασμένα συναισθήματα με τον καιρό θα φθίνει… ελπίζω!

  7. Μμμμ α χα!!!! Κίτρινο το χρώμα του μίσους!!!!
    Για ψάξε λίγο την επιλογή σου….
    Καλησπέρα!!!!

  8. Ομορφες σκεψεις:)

  9. Ωραίοοοοοο
    Καλημέρα

  10. Καλημέρα πάντα αισιόδοξος..:) και με την ελπίδα στην κάθε γραφη :)!!!

  11. Πόσο υπεροχο ειναι να το ακουει καποιος αυτό..
    Μπράβο Αντώνη
    Πολυ ομορφα και γλυκα λογια
    Μια ομορφη μερα να εχεις

  12. Άννα
    Και πάλι κίτρινο θα ήταν… Αφού τα μπλε που μου αρέσουν, συνήθως είναι βαμμένα!!!
    Καλή σου μέρα…

    Kaveiros
    Ελπίζω σε καλύτερες! :)

    Αλέξης Β
    Καλημέρα φίλε!

    Lock Heart
    Σκοπός είναι να κάνουμε τους γύρω μας να νοιώθουν όμορφα. Ελπίδα και πίστη για το καλύτερο λοιπόν ;) Καλημέρα φίλε

    Υβόννη
    Ελπίζω να το ακούμε κι εμείς κάπου κάπου! :)
    Καλή σου μέρα κι εσένα Υβόννη, όμορφη και δημιουργική.

  13. απο χθες το διαβασα πολλες φορες. ομορφο ναι… αλλα εμενα μεσα μου κατι επαναστατουσε. σε καθε σου λεξη ενας κομπος στον λαιμο μου, καθοτανε. ισως να ειναι τοσο «πληγωμενος» που κατι τετοιο που περιγραφεις να μην το αντεχει…

    -τα εισαγωγικα μπορουν και να διαγραφουν… η λεξη δεν νομιζω οτι θα αλλαξει την σημασια της…-

  14. Καλημέρα Αντώνη!

    Αν αυτές είναι οι «ψεύτικες» στάλες, οι αληθινές ποιές μπορεί να είναι;

  15. Πολύ-πολύ γλυκό…

  16. Σωστά πολύ σωστά!!!!

  17. Απάντησα στην πρόσκληση – πρόκληση!!!

  18. Τυχερηηηηηη………..
    😉
    Καλό σου βράδυ!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  19. Τι υπέροχα λόγια, ποιητικά! Τελικά, Αντώνη, νομίζω πως έχεις αυτό το «κάτι» των ποιητών.

  20. Όμορφο… Τυχερό το κορίτσι. Ελπίζω να το διαβάσει!
    Υ. Σ. Καλά, επιτρέπεται να με ξεχνάς απ’ τα σχόλια του προηγούμενου post;;; Αίσχος και ντροπή! Σου κάνω τα παράπονά μου και φεύγω. Κι εγώ που νόμιζα… Τσ, τσ, τσ!

  21. Βασιλική
    Καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοείς. Είναι το συναίσθημα εκείνο που σε στιγμές του παρελθόντος με γέμιζε τόσο που δεν άφηνε χώρο να αναπνεύσει κάτι άλλο… Και δεν άντεχε την αίσθηση του διαφορετικού.

    Δεν ξέρω κατά πόσο παρελθόν μπορεί να είναι ακόμα και τώρα…

    Μανιτάρι του Βουνού
    Είναι εκείνες που θέλουμε να μας ποτίσουν οι άλλοι μα εμείς πολλές φορές δεν έχουμε ποτίσει…

    F vasileiou
    Σε ευχαριστώ φίλε!

    Άννα
    Και ήταν όμορφες οι απαντήσεις! ;)

    Γλαρένια
    Μα ποιος να της το πει;
    Καλή σου μέρα Γλαρένια!

    Mary S
    Σε ευχαριστώ Μαρία για τα καλά σου λόγια. Αν και αυτό το «κάτι» δεν ξέρω αν όντως είναι μέσα μου!
    Καλή σου μέρα…

    Madame De LaLuna
    Λόγω του ότι τα γραπτά μένουν αντέχουν περισσότερο στο χρόνο, η ελπίδα θα υπάρχει πάντα!

    ΥΓ. Μα είναι δυνατόν να μην το πρόσεξα;
    Σπεύδω αμέσως!

  22. Κάτι πολύ λιτό:Απλά υπέροχο!!!
    Μπράβο Αντώνη.Σε ευχαριστώ που με «ταξιδεύεις».

  23. Ελπίζω να το μπορώ πάντα!
    Χαίρομαι να έχω συνταξιδιώτες
    Ρεγγίνα.
    Σε ευχαριστώ κι εγώ...

  24. Κάνοντας ένα πέρασμα ξανά από αυτό το post, γιατί αυτά τα «θεϊκά» λόγια μου φαντάζουν κραυγές αγωνίας,λύπης και μοναξιάς;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: