Σκόρπιες σκέψεις μιας περιπλανώμενης ψυχής – Μέρος Ι

Το παρακάτω κείμενο το έγραψε μια φίλη, μετά από μια συνομιλία που είχαμε. Όταν το διάβασα την ρώτησα αν θα ήθελε να το κάνω post και δέχτηκε, ίσως περισσότερο από περιέργεια προκειμένου να διαβάσει αντιδράσεις και σχόλια γύρω από όλα αυτά που νοιώθει. Στη συνέχεια ακολούθησε και άλλο κείμενο που θα αναρτήσω εν καιρώ.

Να λοιπόν που τα «βήματά» μου με οδήγησαν ξανά στο να γράψω…
Δεν ξέρω ειλικρινά γιατί γράφω, ίσως πραγματικά να χρειάζομαι έναν «ψυχολόγο» μα έχω ανάγκη σε κάποιον να τα πω…

Σε συζήτηση που είχαμε σου έλεγα πως ξέχωρα από τα οικονομικά προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει ένα ζευγάρι και μάλιστα παντρεμένο, το μεγαλύτερο «μαχαίρι» σε αυτή τη σχέση είναι η αδιαφορία, η έλλειψη ψυχικού συνδέσμου και επαφής, να είναι δηλαδή ζευγάρι με όλη της σημασία της λέξης στα καλά και στα άσχημα.

Κουράστηκα τόσα χρόνια να παίζω το ρόλο του κομπάρσου σε αυτό το γάμο. Κάποτε με ρώτησες σε ένα μήνυμα ποια ήταν η πιο μεγάλη επιθυμία μου και εγώ σου απάντησα πως θα ήθελα έναν άντρα δίπλα μου να του δοθώ και να μου δοθεί ψυχή τε και σώματι. Να μην είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης και όση αφοσίωση θα έδινα, να έπαιρνα.

Πίστεψα ότι αυτά τα βρήκα στον άντρα μου, ο οποίος με διεκδίκησε, έκλαψε για μένα και μου είπε πως με αγαπάει. Έκανε δηλαδή ό,τι χρειαζόταν να κερδίσει την καρδιά μου. Αυτός ο άντρας δεν υπάρχει πια. Μοιάζει σαν μην υπήρξε ποτέ! Δεν μπορώ να είμαι με κάποιον ο οποίος έχασε τη εμπιστοσύνη μου και ίσως την εκτίμησή μου.

Έκανα πάρα πολλές προσπάθειες να σώσω τα κακώς κείμενα: Συζητήσεις, παρακάλια, δάκρυα, θυμός, απειλές, ό,τι μέσο διαθέτει ένας άνθρωπος για να «συνεφέρει» κάποιον άλλο. Δεν κατάφερα τίποτα… Μια φορά μάλιστα σήκωσε χέρι επάνω μου για κάτι πολύ αστείο τώρα που το σκέφτομαι. Βέβαια αυτό έγινε μόνο μια φορά πριν 3 χρόνια αλλά…

Δεν θέλω να δείξω ότι είμαι η καλή και η τέλεια. Θα ήταν εντελώς άτοπο και άδικο, μα πραγματικά έχω φτάσει στα όρια μου. Νιώθω ξένη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, κοντεύω να καταλήξω να γίνω ένα πικρόχολο πλάσμα, απότομη, όπως επισήμανες γιατί δεν έχω πια την ψυχική ηρεμία και γαλήνη. Νιώθω να βάλλομαι από παντού με αποτέλεσμα να έρχομαι σε συγκρούσεις με τους γύρω μου και να αποξενώνομαι…

Χάνω σιγά-σιγά την ψυχή μου, μαραζώνω… και όλα αυτά γιατί; Θα πρέπει να υποστώ λοιπόν τις συνέπειες των κακών επιλογών μου για μια ολόκληρη ζωή; Δεν έχω υποχρέωση απέναντι σε εμένα; Να αφήσω να κακοφορμίσει το σάπιο μέλος και να καταστρέψει και το υπόλοιπο; Δεν μου αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία; Δεν έχω δικαίωμα και εγώ στην αγάπη, στον έρωτα (σωματικό και ψυχικό), στην αφοσίωση κάποιου που θα μπορώ να ακουμπήσω πάνω του και να νιώθω ασφάλεια, να με κάνει να αισθάνομαι σαν βασίλισσα…και να ανταποδώσω και εγώ τα ίδια… Αχ πόσο θέλω να προσφέρω αγάπη, έχω τόσα πολλά να δώσω κι όμως τα κρύβω μέσα μου…

Καιρό τώρα σκέφτομαι όλα αυτά. Έπαψα πια να ελπίζω σε οτιδήποτε πλέον από αυτόν. Έκανα νωρίτερα στο τηλέφωνο μια ρητορική ερώτηση «ποιον αγαπώ πια». Αν εξαιρέσουμε το σπλάχνο μου… κανέναν! Όμως μου αρέσουν οι ξεκάθαρες καταστάσεις και η ειλικρίνεια. Όποια απόφαση παρθεί θα είναι μετά από ώριμη σκέψη και συζήτηση. Μάλλον θα έχω άλλη μια αποτυχία στο «βιογραφικό» μου για να δικαιώσω τη μητέρα μου…. όμως για την ευτυχία μου είμαι διατεθειμένη να υποστώ πολλά, αλλά και να χάσω πολλά. Έχω μάθει να αγωνίζομαι…

Σε ευχαριστώ που με… διάβασες!

Published in: on 9 Ιουλίου, 2008 at 10:32  Comments (19)  

The URI to TrackBack this entry is: https://adonios.wordpress.com/2008/07/09/skorpies-skepseis-mias-periplenomenin-psixis-i/trackback/

RSS feed for comments on this post.

19 σχόλιαΣχολιάστε

  1. Θα διαφωνήσω με τον τίτλο. Αυτές δεν είναι σκόρπιες, αλλά πολύ συγκεκριμένες σκέψεις πάνω σε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα – την ανθρώπινη επαφή που φθίνει με το χρόνο.

    Αν ξέραμε τον τρόπο να διατηρούμε αμείωτο το ενδιαφέρον των συντρόφων μας, τότε θα είμασταν πολύ ευτυχισμένοι, αλλά κάτι τέτοιο σπανίζει.

    Το ότι έχουμε κάνει πάλι μια επιλογή δεν σημαίνει ότι πρεπει να την υπομένουμε για μια ολόκληρη ζωή, ειδικά αν αυτή έχει αποδειχθεί λανθασμένη. Η δικαιολογία της απογοήτευσης των γονιών προβάλλει πάντοτε ως λόγος διαιώνισης μια νοσηρής κατάστασης, αλλά δεν καταλαβαίνω ειλικρινά σε τι ωφελεί να πείσεις τη μαμά σου ότι είσαι μια χαρά και τελικά να μην έχεις πείσει τον ίδιο τον εαυτό σου.

    Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την ξοδεύουμε σε ατέρμονες περιόδους δυστυχίας. Δώσε το χρόνο που χρειάζεται και προχώρα!!!

  2. Επίτρεψέ μου, Αντώνη, ν’ απευθυνθώ στη φίλη σου όπως το νιώθω, σε πρώτο πρόσωπο:

    Η ζωή μας, καλή μου, δεν είναι «εξετάσεις» και δη προς τους άλλους… «Αποτυγχάνουν» αυτοί που δρουν, που ενεργούν, που μάχονται… Και μένουν με τη σφραγίδα του «αποτυχημένου» αυτοί που δεν ξαναπροσπαθούν! Αναζήτησε την ευτυχία σου, λοιπόν, και πάλεψε γι’ αυτήν, έτσι όπως το εκφράζεις. Και θεωρώ δεδομένο πως θα έχεις παράλληλα κατά νου και θα σταθμίσεις την ευτυχία του «σπλάχνου σου». Καλές Αποφάσεις!…

  3. Αυτού του είδους οι συζητήσεις νομίζω ότι δεν τελειώνουν ποτέ.
    Και είναι πάρα πολύ δύσκολο να πάρεις τόσο σοβαρές αποφάσεις.
    Κατά τη γνώμη μου όταν έχεις παιδιά πρέπει να εξαντλείς κάθε προσπάθεια να ζήσεις με τον πατέρα τους. Κι αυτό γιατί αυτά δεν σου φταίνε σε τίποτα και ούτε έχεις το δικαίωμα να τους τον στερήσεις από την καθημερινή τους επαφή. Κοινώς αν είναι καλός πατέρας, η ευτυχία η δική σου μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Προσπαθείς να βλέπεις τα θετικά, κάνεις και εσύ τις δικές σου προσπάθειες, γιατί σίγουρα κι εσύ έχεις αλλάξει από τότε που σε γνώρισε, κι αν μετά από χρόνια και όταν τα παιδιά χαράξουν τη δική τους πορεία, εξακολουθείς να θες να αναζητήσεις την ευτυχία αλλού, τότε πια προχωράς.
    Βέβαια απ’ την άλλη αν είσαι δυστυχισμένη και το νιώθει αυτό το παιδί σου ίσως είναι χειρότερο.
    Τι να πω, ότι κι αν αποφασίσεις, σου εύχομαι να είναι το καλύτερο πάνω απ’ όλα για το παιδί σου!

  4. Aφού έχεις μάθει να αγωνίζεσαι καλή μου, αγωνίσου για σένα, για ένα καλύτερο αύριο και για το παιδί σου. Εσύ το ζεις, εσύ πρέπει να αποφασίσεις. Εμείς θα σε «ενθαρρύνουμε» και η μητέρα σου θα σε «κρίνει». Πάρε την ζωή σου στα χέρια σου και πάρε αποφάσεις.
    Καλή ζωή γλυκειά μου.

  5. την απαντηση την ξερει ηδη…
    ειναι αυτη που χτυπα μεσα της…

    αυτο πιστευω οτι ισχυει για τον καθενα μας, μικρε…

    -μιλαω σε σενα μιας και σενα γνωριζω, καλα;-

  6. Το μεγαλύτερο λάθος, κατ’ εμέ, σ’ αυτή τη ζωή, είναι να μην λαμβάνεις υπόψη τις ανάγκες του εαυτού σου. Αυτό θα έλεγα στη φίλη σου, που έχει κάθε δικαίωμα να γίνει ευτυχισμένη. Επιτέλους δεν είναι μόνο μητέρα, είναι και γυναίκα. Μακάρι να διεκδικήσει ότι της αξίζει. Καλησπέρα σε σένα…

  7. Συγκλονίστηκα…Γιατί πώς μπορεί να μένει κανείς κάπου που νιώθει ξένος. Κάπου που πλέον δεν αισθάνεται. Και είναι χειρότερο το γεγονός ότι κάποτε αισθανόταν, γιατί έτσι βλέπεις και τη διαφορά από πριν.
    Η συνειδητοποίηση του προβλήματος είναι η πρώτη λύση. Έπειτα η απόπειρα επίλυσης. Και στο τέλος απλώς…

  8. Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις… Αλλά όταν κάτι δεν στραβώνει πρέπει να το διορθώνουμε και να μην το χρεωνόμαστε ως αποτυχία. Αλλιώς μαραζώνουμε!

  9. * όταν κάτι στραβώνει (χωρίς δεν)

  10. Θα πρέπει να βλέπουμε τη ζωή πάντα από τη θετική της πλευρά! Οχι αν ένας ανθρωπος σε χτυπάει όχι να μην μείνεις μαζί του, ειδικά για το παιδί σου. Αλλά αν αυτός ο ανθρωπος έκλαψε για σένα, δεν μπορεί κάπου βαθιά σε αγαπάει… αν έκανε και ένα παιδί μαζί σε αγαπάει πιο πολύ, θέλω να πιστεύω. Αν η καρδιά του είναι ακόμα σε σένα, αν δεν υπάρχει αλλο πρόσωπο. Σκέψου αν τον αγαπάς ακόμα και μείνε…αν οχι αστον να φυγει. Τιποτα δεν έγινε με το ζορυ. Δεν υπάρχει βιογραφικό στην αγάπη!
    Την αγάπη μου! Πάντα οι αποφάσεις είναι στα χέρια μας και πάντα η δυσκολίες φέρνουν κάτι καλό στο τέλος!
    Α!!! Αντώνη είσαι και εσύ εδώ;
    Πολύ ωραίο πόστ!

  11. Έρχονται στιγμές που όλοι μας βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σταυροδρόμι…
    Εκεί μας ζητιέται να κάνουμε τη σωστή επιλογή, την επιλογή που θα μας φέρει την ευτυχία και τη γαλήνη στις ψυχές μας…
    Το να διορθώνουμε τις παλιότερες εσφαλμένες αποφάσεις μας είναι θεμιτό…
    Το να εξαλείφουμε τις νοσηρές καταστάσεις και τα «κακώς κείμενα» που μας ματώνουν είναι επίσης θεμιτό…
    Το να είμαστε συνεπείς και πιστοί στον εαυτό μας και στις αρχές μας είναι χρέος…
    Αρκεί αρρωγοί στις αποφάσεις και στις επιλογές που κάνουμε να είναι η ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ, η ΤΟΛΜΗ, η ΠΙΣΤΗ, η ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ και η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ!
    Την καλημέρα μου!

  12. Την άποψή μου για το συγκεκριμένο ζήτημα την έχω ήδη πει στην φίλη που γράφει τα παραπάνω.
    Συμφωνώ με τους περισσότερους που σχολίασαν πιο πάνω.
    Πιστεύω ότι ίσως χρειάζεται να επιμείνει περισσότερο προκειμένου να σώσει την οικογένειά της από τις επώδυνες για όλους επιπτώσεις ενός χωρισμού.
    Βέβαια δεν αρκεί μόνο η προσπάθεια του ενός…

    VK
    Συμφωνώ πως το να διατηρήσει κάποιος αμείωτο το ενδιαφέρον μέσα σε έναν γάμο είναι πολύ δύσκολο.
    Η φθορά είναι κάτι που δεν αποφεύγεται.

    Seagull
    Είναι αλήθεια ότι πολλοί χρειαζόμαστε την επιβεβαίωση από τους άλλους και όταν δεν έρχεται νοιώθουμε δυστυχείς και αποτυχημένοι.
    Είναι λάθος το να προσπαθούμε να «αρέσουμε».

    Neraidoskoni
    Δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο με αυτά που γράφεις. Είμαι κι εγώ υπέρ του να εξαντλούμε κάθε προσπάθεια που σκοπό έχει την ένωση και όχι τον χωρισμό!
    Υπάρχουν καταστάσεις μέσα στην οικογένεια που υπερβαίνουν τους εαυτούς μας.

    Γλυκοκέραση Ζουζούνα
    Αρκετά τονωτικό το σχόλιό σου ;)
    Καλημέρα!

    Βασιλική
    Έτσι είναι Βασιλική.
    Μέσα μας ξέρουμε τις περισσότερες φορές…

    μίλα σε μένα, κανένα πρόβλημα! ;) –

    Madame De La Luna
    Ποιο όμως από τα δύο έχει τον πρώτο λόγο; Η μητέρα ή η γυναίκα;

    Kitsos Mitsos
    Πραγματικά είναι πολύ άσχημο να νοιώθει κανείς έτσι. Σε πιάνει μια απελπισία και δεν ξέρεις από πού να πιαστείς!

    Σοφία
    Πολύ σωστά. Και όσο πιο νωρίς το εντοπίσουμε και το διορθώσουμε, τόσο πιο καλά!

    Anna
    Ναι είμαι κι εγώ κάπου εδώ! :)
    Έτσι πιστεύω κι εγώ ότι πρέπει να είναι. Μια συνεχόμενη προσπάθεια για σώσιμο. Αν βέβαια υπάρχουν τα περιθώρια.
    Πως τα περνάς; ;)

    Ρεγγίνα
    Όλα θεμιτά είναι αλλά κατά πόσο γίνονται!
    Στα «συστατικά» όμως που γράφεις στο τέλος, ξέχασες ένα πολύ σημαντικό. Την αγάπη…
    Καλή σου μέρα.

  13. Κι εγώ πιστεύω ότι πρέπει να ακολουθήσεις αυτό που σου λέει η καρδιά σου. Αν βιώνεις τόση δυστυχία δίπλα σε έναν άνθρωπο που δεν σε γεμίζει, δεν αξίζει να μένεις μαζί του για κανέναν λόγο.
    Μη σκέφτεσαι τι θα πουν οι άλλοι (γονείς, φίλοι, οποιοι κι αν είναι). Σκέψου αυτό που θέλεις.
    Εξάλλου, ζούμε μόνο μια φορά.

  14. Οταν βλεπω και ακουω αδικημενους, χωρις περισυλλογη
    και αυτοκριτικη, κατι δε μου καθεται καλα..
    Δε μπορουμε να μιλαμε για δικαιωματα, διχως την απαραιτητη, αυτοκριτικη και αυτοταπεινωση….

  15. Καλά, μια χαρά! Ποτάκια! Δυο και μοναδικά μπανάκια!
    Κρατούσα το μαγαζί και δεν υπήρχε καθόλου χρόνος! Για να δούμε σήμερα!
    Δίνω και υπολογιστές την Δευτέρα και διαβάζω… Αν το πάρω το πτυχιάκι! Εσύ;

  16. Δεν έχω υπάρξει εκεί που είσαι. Έχω όμως νιώσει όπως νιώθεις. Προστάτεψε τον εαυτό σου. Μπορείς; Με όποιο τρόπο, με όποιο τίμημα. Κυνήγησε το χαμόγελό σου, κι όπου το βρίσκεις, εκεί να μένεις.
    Γύρνα πίσω και δες τα άλλα σου γραμμένα. Μήπως πιο πολύ καιρό γράφεις για τα άσχημα παρά για τα ευχάριστα; Δες το προσωπικό ημερολόγιο των στιγμών σου. Το παρελθόν καμιά φορά είναι η καλύτερη ζυγαριά του μέλλοντος. Πάλεψε για την ευτυχία.
    Καμιά φορά, η αγάπη μετριέται με ό,τι απαρνιέται ο καθένας για χάρη της, έστω και την ίδια την αγάπη.

  17. Να φύγει έχει δώσει αυτά που έπρεπε να δώσει υποχωρήσεις κλπ…πλέον κάθε λεπτό παραμονής έχει και το κόστος της φθοράς, καλό είναι να φεύγουμε την σωστή στιγμή εύχομαι ότι καλύτερο για την συνέχεια στην ζωή της.

  18. Συμφωνώ η ΑΓΑΠΗ είναι το μεγαλύτερο και το βασικότερο «συστατικό»!

  19. Ερώτηση (στο http://e-psychology.gr/forum/viewthread.php?tid=6334 ): σημερα πηγα στο δερματολογο για μια αλοιφη που ηθελα και για να δειξω ενα σημειο στο κεφαλι που απο το συνεχες πειραγμα των μαλλιων εχουν φυγει τριχουλες και αν και δνε ειναι ψυχολογος μου ειπε αυτο ειναι τριχοτιλομανια και μ δωσε αλοιφη το χω χρονια δεν δινω σμασια το κανω χωρις να το καταλαβαοινω και σαν να ηρεμω χωρις να ξερω γιατι..αυτο ειναι ιδεοψυχαναγκαστικη θεωρητικα?

    Απάντηση (που του δόθηκε): Τέτοια μου έλεγαν και εμένα κάποτε και μου έπαιρναν λεφτά ενώ με παραμύθιαζαν.

    Αγόρασα μια κουρευτική μηχανή, που κόβει μέχρι 3 χιλιοστά (BaByliss for men, από Media Markt). Κουρεύω όλο το κεφάλι μου γουλί. Αποτελέσματα:

    α) Σταμάτησε η φαγούρα,
    β) Δεν παίζω τα μαλλιά μου,
    (επιπλέον σημαντικά, μετά τα πρόσφατα μέτρα του ΔΝΤ:)
    γ) Δεν πηγαίνω στον κουρέα και την αμοιβή του κουρέα την ξοδεύω αλλού,
    δ) Αδιαφορώ για τις αντιδράσεις του ψυχολόγου που με έχασε από πελάτη και δεν ακούω πλέον τα επιχειρήματά του:

    – Μα τι έκανες; Είσαι με τα σωστά σου;
    – Νομίζεις ότι σου πέρασε η φαγούρα. Αυτό είναι “συμπέρασμα χωρίς επαρκή μαρτυρία”.
    – Αν δεν θεραπεύσεις την ψυχαναλυτική αιτία, θα σε χτυπήσει κάπου αλλού (Σημείωση: Δηλαδή τι εννοεί, μπορεί να τυφλωθώ;)

    Παράθεση (από το http://www.psixi.gr/howto.htm) Σκοπός του επαγγελματία Ψυχολόγου, όπως και κάθε άλλου επαγγελματία Υγείας, είναι να σας ανακουφίσει άμεσα και όχι μετά από… χρόνια θεραπείας.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: