Συνεχιζόμενες διακοπές!


Οι δύο επόμενες μέρες μοιάζουν με bonus. Bonus διακοπών! Θα βρεθώ σε γνώριμα μέρη και θα συνεχίσω τις διακοπές από εκεί που είχαν σταματήσει… ελπίζω!

Με την διάθεση πολύ ψηλά και πάντα καλοκαιρινή, υπόσχομαι στον εαυτό μου ένα τρελό σ/κ. Ποιος είπε ότι οι διακοπές τελείωσαν; Από εμάς εξαρτάται το πότε! 😉 Καλές βουτιές σε όσους το αποφασίσουν λοιπόν.

Στη φωτογραφία μια παραλία της Λήμνου. Νερά κρυστάλλινα και παγωμένα! Μια παραλία που δεν είναι για το κοινό και δεν την ξέρει κανείς, κάποτε για κάποιους μήνες ήταν μόνο δική μου!
Τώρα μόνο η αντανάκλαση της ανάμνησης υπάρχει!

Καλό σαββατοκύριακο να έχετε.
Από Δευτέρα και τα post θα σοβαρευτούν! 😉

Η Απορία της Παρασκευής:
Πού πηγαίνουν διακοπές οι φαροφύλακες;

Τι θα διαλέγατε;

Άλλο ένα Σαββατοκύριακο στη θάλασσα. Ο καιρός ευτυχώς ήταν καλός και ευνόησε στο να παραμένουμε στην παραλία μέχρι να φύγει τελείως ο ήλιος.

Όταν κάποια στιγμή εχτές το μεσημέρι θέλησα να βρω ένα ήσυχο μέρος για να διαβάσω το βιβλίο μου, βρέθηκα σε δίλλημα…

Φορούσα το μαγιό και σκεφτόμουν «να βουτήξω ή να διαβάσω;» Τελικά… βούτηξα και πάει το διάβασμα! Εσείς τι θα διαλέγατε;

Φεύγω

krina1.jpg
Πρώτα είχα την ιδέα. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν να χαραμίσω μια Δευτέρα. H κατάλληλη Δευτέρα βρέθηκε, η άδεια κανονίστηκε και φεύγω λοιπόν για 4 μέρες και με συνοδεία. Θα επισκεφθώ για άλλη μια φορά έναν τόπο αγαπημένο. Είμαι σίγουρος ότι εκεί θα βρω ξανά τα συστατικά για να καθαρίσω λίγο το μυαλό… να το ελαφρύνω. Η απομόνωση που παρέχει ο προορισμός, βοηθά για μια μικρή αναγέννηση…

Ίσως κάποιοι να κατάλαβαν σε τι αναφέρομαι μιας και δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω για το μέρος αυτό. Φεύγω και σας χαιρετώ λοιπόν. Ελπίζω να έχετε ένα πολύ όμορφο τετραήμερο είτε κάθεστε είτε όχι. Μα πριν φύγω λύστε μου την…

Απορία της Παρασκευής: Όταν οι καλόγεροι κάνουν παρέα, αποκαλούνται ακόμα «Μοναχοί»;

Η φωτογραφία είναι από το μέρος αυτό. Τα λουλούδια είναι μωβ κρίνα που έχω συναντήσει μόνο εκεί και λόγω των ημερών έχουν τη τιμητική τους!

9 Καθαρές Δευτέρες με τον ίδιο!

Το τριήμερο που πέρασε φάγαμε, ήπιαμε, διασκεδάσαμε… χαρταετό πετάξαμε; Όχι μόνο πετάξαμε, αλλά παραπετάξαμε! Κόντευε να πάρει κι εμάς… Το τι τραβήξαμε εγώ και ο αδερφός μου για να κατεβάσουμε τον χαρταετό δεν λέγεται. Το λίγο αεράκι που είχε η Κυριακή έγινε δυνατός αέρας την Κ.Δευτέρα.xartaetos-2.jpg

Στην αρχή χαρήκαμε γιατί δεν θα δυσκολευόμασταν να τον πετάξουμε μιας και είναι μεγάλος (τον περνάω ένα κεφάλι και η ουρά του είναι 7 μέτρα μα δυστυχώς δεν την έχω σε φωτογραφία). Τον συγκεκριμένο χαρταετό τον έχουμε 9 χρόνια και κάθε χρόνο προσθέτουμε καλούμπα που νομίζω ότι τώρα έχει φτάσει να είναι κοντά στο 1,5 χιλιόμετρο! Χρειαζόμαστε ειδική κατασκευή για να τον μαζέψουμε! Φαντάζομαι ότι από του χρόνου θα θέλουμε μηχανοκίνητη υποστήριξη! 🙂 Το θέμα είναι ότι αν δεν είχαμε γάντια εργασίας ο χαρταετός θα ήταν ακόμα εκεί πάνω! xartaetos1.jpgΥπήρχαν φορές που δεν τον έβλεπα καθόλου! xartaetos-1.jpgΚάποια στιγμή που κουραστήκαμε στο μάζεμα τον δέσαμε σε ένα δέντρο για να πάρουμε δυνάμεις και ξεκινήσαμε πάλι το δύσκολο έργο της «αποκαθήλωσης» Όλα αυτά τα χρόνια που πετάμε τον αετό ίσως μια ή δύο φορές δεν ήμουν με τον αδερφό μου. Στην πραγματικότητα αν δεν είχε εκείνος την τρέλα δεν θα πέταγα ακόμα χαρταετό! Από μικρά παιδιά περιμέναμε πως και πως αυτή τη μέρα… xartaetos-1979.jpg

Καβούρι 1979. Είναι η πρώτη φορά που θυμάμαι να πετάμε τον χαρταετό . Μεγαλώσαμε εμείς, μεγάλωσε κι ο χαρταετός!

Καλή Μεγάλη Σαρακοστή σε όλους.

Λίγο πριν την αλλαγή του έτους, ένα ταξίδι στην ομίχλη… στον Χρόνο…

Με την δεύτερη εκδρομή στα χιόνια μέσα σε μια εβδομάδα και συγκεκριμένα στα Τρίκαλα Κορινθίας, τελείωσαν τα ταξίδια για το 2007. Η αλλαγή μπορεί να με βρήκε στην Αθήνα αλλά οι απόκοσμες στιγμές που έζησα με το τοπίο εκεί, ήταν ονειρικές… Μου αρέσει πολύ η ομίχλη και σε συνδυασμό με το χιόνι και την ησυχία του βουνού, ένοιωσα τόσο πολύ όμορφα, που χαμογελούσα μόνος μου! Υπάρχει μια αίσθηση στασιμότητας καθώς στέκεσαι μέσα στο σύννεφο, σε σημείο που νομίζεις ότι σταματά ακόμα και ο χρόνος! Απλά στέκεσαι και γίνεσαι μέρος ενός τοπίου που δεν κινείται… Μόνο οι αλλεπάλληλες σκέψεις του νου και τα μάτια που προσπαθούν να συλλάβουν το χώρο, βρίσκονται σε εγρήγορση! Βιωματικές εικόνες που έμειναν μέσα μου ακόμα και τώρα. Είναι σαν να μεταφέρομαι εκεί… που για λίγο… ο χρόνος σταμάτησε!

Καλή Χρονιά από τα βάθη της ψυχής μου
με υγεία, χαρά και δημιουργία για εσάς και τους δικούς σας.

Χρόνια Πολλά!

Ταξίδι πριν την Χριστού Γέννα!

parnassos-2007-2.jpgΕχτές βρέθηκα στην Λιβαδειά για μια κοινωνική υποχρέωση. Το μεσημέρι αντί να γυρίσουμε στην Αθήνα προτιμήσαμε να μείνουμε στην περιοχή και αποφασίσαμε να περιπλανηθούμε στις σκιές και τις λιακάδες του Παρνασσού. parnassos-2007.jpgΗ μέρα ήταν καταπληκτική για κάτι τέτοιο. Περνώντας από την Αράχοβα όπου γινόταν το αδιαχώρητο κινήσαμε για το Χιονοδρομικό στα Κελάρια. Ήταν κατά τις 4 όταν αποφασίσαμε να φύγουμε. Όχι όμως από την Αράχοβα αλλά κάνοντας τον γύρο του Παρνασσού από τον Επτάλοφο (Αγόριανη), Πολύδροσο, Αμφίκλεια και Τιθορέα. Λίγο πριν αφήσουμε πίσω μας τις κορυφές του βουνού, απέναντί μας, ανέτειλε η σελήνη. Μια πανσέληνος τόσο πιο χαμηλά από εμάς και τόσο καθαρή!!! Σταματήσαμε να την χαζεύουμε και μόνο το βράδυ σκεφτήκαμε ότι έπρεπε να την έχουμε φωτογραφίσει… μα που μυαλό εκείνη τη στιγμή. Στιγμή μαγική! Επιστρέψαμε στην Λιβαδειά για διανυκτέρευση. Η σημερινή μέρα όμορφη όπως η χτεσινή.
Νωρίς το πρωί υπήρχε μια όμορφη ομίχλη λόγω της υγρασίας που έχει ο τόπος… Το κρύο είναι ευπρόσδεκτο και συμπληρώνει την εικόνα μιας γιορτινής πόλης και ενός κάτασπρου βουνού. Σήμερα γυρίζουμε πίσω για να κάνουμε Χριστούγεννα στο σπίτι, οικογενειακά. Οι εικόνες όμως που μου έμειναν από το σύντομο ταξίδι, καθώς και η αίσθηση του χιονιού μέσα από τα ρούχα 🙂 θα είναι αυτές τις μέρες στο μυαλό μου… μέχρι την επόμενη φορά!
Να έχετε υπέροχες γιορτινές μέρες με ευτυχία και χαρά. Να σας γίνει δώρο αυτό που επιθυμείτε και να έχετε υγεία εσείς και οι οικογένειές σας

parnassos-2007-10.jpgΚαλά Χριστούγεννα

Μια ώρα απο το Σάββατο

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου του 2007 με το ρολόι να δείχνει 16:30. Σχεδόν 1:30 ώρα μακριά από το σπίτι μου στην Αθήνα, μα νοιώθω πως είμαι τόσο μακριά απ’όλα όσα με επιβαρύνουν καθημερινά. Η μέρα δεν θυμίζει καθόλου χειμώνα εκτός ίσως από την θερμοκρασία, μα στον γαλάζιο ουρανό ο ήλιος μας έκανε παρέα σε όλη του τη διαδρομή από το ξημέρωμα μέχρι το σούρουπο.
Ο αέρας που από το πρωί κατάφερε να εκνευρίσει τη θάλασσα, έχει ήδη σταματήσει και η θάλασσα τώρα θυμίζει λίμνη. Δε χρειάζεται να βρεθώ στο δάσος για να ακούσω τα κελαηδίσματα των πουλιών που χαίρονται αυτή τη μέρα. Είναι τόσο όμορφα καθώς κοιτάζω μέσα από το σπίτι, το καταπράσινο αυτό τοπίο που γεμάτο από πεύκα, λεμονιές, πορτοκαλιές και ελιές, γεμίζει μυρωδιές το αεράκι και δίνει χώρο για όλες αυτές τις ιπτάμενες ψυχούλες! Τα σύννεφα βρίσκονται ολόγυρα και σαν δαχτυλίδι αγκαλιάζουν τον ορίζοντα από το βουνό μέχρι τη θάλασσα. Τα χρώματά τους αλλάζουν κάθε τόσο ανάλογα με το πως θέλει ο ήλιος, έτσι ώστε να γίνονται ένα τεράστιο ουράνιο τόξο που με αγκαλιάζει! Όσο προχωρά η σκιά του βουνού αναγκάζει μερικές καμινάδες να δηλώσουν ότι μερικά τζάκια ήδη σιγοκαίνε… Από το βάθος ακούγεται ο ήχος μια καμπάνας που καλεί για τον εσπερινό. Το τρένο έρχεται από μακριά και δηλώνει την παρουσία του από τον ήχο στο πέρασμά από τις ράγες. Διασχίζει όμορφα τον πράσινο κάμπο καθώς απομακρύνεται από το οπτικό μου πεδίο, ένα σφύριγμα και δεν το βλέπω πια. Τα τελευταία πουλάκια πηγαίνουν στις φωλιές τους όσο υπάρχει φως.

Η ώρα πηγαίνει ολοταχώς για τις 17:15. Εκεί που ο ουρανός ήταν γεμάτος από αυτά και τους ήχους τους, τώρα έχει απλωθεί ησυχία και μια σκιά. Με αυτή την ησυχία ήθελα να πιάσω το βιβλίο μου για να διαβάσω, μα περισσότερο μου ήρθε η επιθυμία να γράψω για την στιγμή αυτή. Μια στιγμή ανάμεσα στις τόσες! Σάββατο 1 Δεκεμβρίου… μήνας τελευταίος μα η χρονιά δεν έχει πια σημασία αφού όλοι το ζούμε μόνο την μέρα…
Ποιοι θα είμαστε παρόντες σε 100 χρόνια από σήμερα και τι θα είναι ίδιο σε αυτό που βλέπω τώρα;
Νοιώθω μια γαλήνη, μια αγαλλίαση και ένα ευχαριστώ που όλα είναι εντάξει. Αυτή η θύμηση ίσως έρθει και στο μέλλον, όταν μπορεί να μην είναι…

Το καλοκαίρι ο ήλιος σβήνει στη θάλασσα, μα τώρα κρύβεται λίγο πίσω από το βουνό. Πριν χαθεί τελείως αυτό το μπλε του ουρανού, ετοιμάζομαι να πάω μια βόλτα μέσα στο πευκοδάσος που θα με συνοδεύσει μέχρι την παραλία. Πάω να ξαναδώ τη θάλασσα, αυτήν που συνέχεια στέλνει τα παιδιά της, τα κύματα, να ξεψυχήσουν για χάρη των ματιών μας.

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου… Καλό μήνα σε όλους!

Κοντά της, αν και ταραγμένη!

Μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα το σ/κ από την ταραγμένη θάλασσα. Έτσι αφιλόξενη όπως δείχνει, δεν ήταν ικανή να με κρατήσει μακριά της! Ολομόναχος στην παραλία, εκεί, που το κύμα πέθαινε πριν προλάβει να με πιάσει, ήρθαν οι πιο όμορφες, οι πιο συναρπαστικές σκέψεις, εικόνες και ήχοι… συλλογισμοί ενός άλλου εαυτού, εκεί που έγινα ένα με τη φύση, που μοιράστηκα κρυφές επιθυμίες…
Η διαύγεια του μυαλού, η εγρήγορση και η επιθυμία δεν άφηνε να γυρίσω πίσω πριν το δειλινό!

Άλλο ένα σ/κ που με γέμισε μυστικά… τα κρατώ μαζί μου μέχρι την επόμενη φορά!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

μπάνιο κι ας βρέχει!

fotografia.jpg
Άλλη μια τελευταία εργάσιμη ξημέρωσε! Αν και όλοι με προτρέπουν να μη φύγω για σ/κ λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών, εγώ το πήρα απόφαση να πάω για μπάνιο! Θα είναι ιδανικά αφού θα είμαι τελείως μόνος! Σ’ ένα λαβύρινθο από δάσος, διάβασμα, θάλασσα, μουσική, βροχή(ελπίζω) και σκέψεις… μπλέξιμο ανάμεσα στη φύση κι εμένα! Όλα αυτά για 2 μέρες…. μόνο!
Απο Δευτέρα πάλι πίσω στο… «φωτογραφείο» του ο καθένας!

Ανάμεσα σε αυτά που έχω να σκεφτώ είναι και κάτι που θα με βοηθήσετε εσείς… αν θέλετε. Μια φίλη ανοίγει σε νησί κατάστημα με καλλυντικά και διάφορα τέτοια. Ψάχνει όμως όνομα για το κατάστημα και με ρώτησε αν μπορώ να της δώσω καμιά ιδέα. Λοιπόν, αν κάποιος/α βρει το όνομα που εκείνη τελικά θα επιλέξει, θα έχει δώρο από εμένα καλλυντικά αξίας 30€!!!! Μοναδική προσφορά… προλάβετε!!!

Εύχομαι σε όλους μας ένα πολύ όμορφο σ/κ γεμάτο με στιγμές αγάπης και χαράς!

Η Απορία της Παρασκευής: Ο «μπεκρή μεζές» ανιχνεύεται στο αλκοτέστ?



Μικρό καλοκαίρι!

Δευτέρα και πάλι! Δεν θα ασχοληθώ με εκλογές και αποτελέσματα παρά με μια συνέπειά τους. Αυτοί που πανηγύριζαν εχτές μέχρι αργά, δεν σηκώθηκαν το πρωί για δουλειά και οι δρόμοι είναι χωρίς μεγάλη κίνηση. Α! είναι και κάποιοι που δε γύρισαν από τα μέρη που πήγαν να ψηφίσουν! Σκέφτομαι ως την επόμενη φορά να μεταφέρω τα εκλογικά μου δικαιώματα σε απόσταση άνω των 300χλμ για να δικαιούμαι κι εγώ άδεια!
Πάντως τις μέρες που έλειψα από την Αθήνα ένοιωσα πως έκανα για άλλη μια φορά διακοπές. Λίγο αφήνω την καθημερινότητα και νοιώθω ότι δεν έχω δουλέψει ποτέ, δεν έχω βαρεθεί, κουραστεί ή ταλαιπωρηθεί μέσα στη μονόχρωμη βουή της πόλης!
Ημέρες και ώρες ηρεμίας και μερικές φωτογραφίες από τις στιγμές που μου έμειναν περισσότερο το Σαββατοκύριακο που πέρασε…

dsc00309.jpg

Ένα από τα μονοπάτια του Πευκιά. Δεν είναι κεντρικό και μου αρέσει να χάνομαι μέσα του.

dsc00310.jpg

Η παραλία δεν είχε πολύ κόσμο… για την ακρίβεια δεν υπήρχε κανείς! Μόνο τα απογεύματα μπορεί να έβρισκες κάποιον να σε σώσει σε περίπτωση που πνιγόσουν!

dsc00299.jpg

dsc00305.jpg

Να αναφέρω ότι εκεί που μένουμε υπάρχει πισίνα… οπότε καταλαβαίνετε… δε μπορούσα ν’αντισταθώ! Ήταν πιο ζεστή απ’ τη θάλασσα και αργά το απόγευμα ήταν χάρμα! Ευτυχώς που ο κόσμος έλειπε και ήμουν κι εκεί μόνος…

Τέλος εχτές το βράδυ χάρηκα πολύ που τους νικήσαμε! 🙂