Πόσα θα έδινες για 1GB ?

Αυτά που φαίνονται στην φωτογραφία είναι ένας σκληρός δίσκος του 1981 και ένας του 2007. Και οι δύο είναι 1 GB. Αυτός που μοιάζει με κινητήρα ήταν ο σκληρός της IBM ζύγιζε 34 κιλά και στοίχιζε 81000$.

Στο χέρι, δεξιά στη φωτογραφία, είναι ο αντίστοιχος σήμερα.

Που θα πάει; Σε μερικά χρόνια θα είναι τόσο μικρά και εξελιγμένα που θα τα εμφυτεύουμε στον εγκέφαλό μας για περισσότερη μνήμη! Ποιος θα χρειάζεται το σχολείο όταν με μερικά downloads από το ίντερνετ θα ξέρεις τα πάντα μέσα σε λίγη ώρα; Θα πρέπει μόνο να προσέχουμε μην κολλήσουμε κάποιον ιό και δεν ξέρω αν κυκλοφορεί μέχρι τότε antivirus σε χαπάκια! 🙂

Μήπως τελικά η λύση για το πως θα γίνουν τα ρομπότ σαν τους ανθρώπους είναι να γίνουν οι άνθρωποι ρομπότ; Άλλωστε στην εποχή μας είναι τόσο αυτοματοποιημένες οι κινήσεις και οι συνήθειές μας που δεν απέχουν πολύ εκείνες μιας μηχανής. Το μόνο που μένει είναι να αυτοματοποιήσουμε και την σκέψη… αν ήδη δεν γίνεται!

Απορία της Παρασκευής:
Αν ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο, γιατί υπάρχουν ακόμα πίθηκοι;

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους και όλες 😉

Η λογική στο συναίσθημα – Μέρος ΙΙΙ (τελευταίο)

Τείνουμε να ονομάζουμε συναισθηματική τη συμπεριφορά μας, όταν παρατηρούμε ορισμένες εκφράσεις προσώπου και φωνής, όπως το χαμόγελο ή το μουγκρητό, και όταν βλέπουμε ορισμένες αλλαγές στη φυσιολογία, όπως το να ανατριχιάζει ή το να ιδρώνει κανείς. «Η καρδιά έχει τους λόγους της για τους οποίους η λογική τίποτε δεν γνωρίζει» είχε γράψει ο Blaise Pascal. Όταν μιλάμε για την λογική και το συναίσθημα αναφερόμαστε σε δύο διαφορετικές ικανότητες. Η μια από αυτές είναι ψύχραιμη, ήρεμη και συγκρατημένη και οδηγείται στα συμπεράσματά της αργά, διαμέσου σαφών ορθολογικών κανόνων.

Η άλλη είναι θερμή και πολύχρωμη και φθάνει βιαστικά σε συμπεράσματα, ακολουθώντας τη διαίσθηση. Το γεγονός όμως ότι η καρδιά ενεργεί ανεξάρτητα από τη λογική δεν σημαίνει ότι στερείτε λόγων. Απεναντίας οτιδήποτε κάνουν τα συναισθήματά μας, από το να μας ωθούν να απομακρυνόμαστε από τους κινδύνους και να πλησιάζουμε ερωτικά γοητευτικούς ανθρώπους, μέχρι το να μας βοηθούν να συγκεντρωνόμαστε και να επηρεάζουν την κρίση μας, όλα έχουν λόγους που γίνονται.

Δεν υπάρχουν μόνο πάθη μέσα στη λογική αλλά και λόγοι μέσα στο πάθος.

Και για να μη σας βάλω δύσκολα βρείτε μου την…
Απορία της Παρασκευής
:
Τι σημαίνει κάθομαι όρθιος;

Το συναίσθημα με μια εξήγηση… λογική! – Μέρος ΙΙ

Σύμφωνα με μια θεωρία που υποστήριξαν αρκετοί παλαιότερα, τα συναισθήματα είναι μαθημένες συμπεριφορές που μεταδίδονται πολιτισμικά, περίπου όπως και οι γλώσσες. Όπως πρέπει να ακούσεις πρώτα τα αγγλικά για να τα μιλήσεις, έτσι πρέπει να δεις πρώτα άλλους να είναι χαρούμενοι για να νοιώσεις χαρά. Όλο αυτό ονομάστηκε πολιτιστική θεωρία του συναισθήματος.

Σήμερα είναι ευρέως αποδεκτό ότι κάποια συναισθήματα δεν μαθαίνονται. Είναι παγκόσμια και εγγενή. Αυτά τα συναισθήματα τα ονομάζουμε «βασικά» δεν απουσιάζουν από καμία κουλτούρα, εμφανίζονται ξαφνικά και διαρκούν μερικά δευτερόλεπτα κάθε φορά.

Χαρά-Ευτυχία, Απελπισία-Θλίψη, Θυμός, Φόβος, Έκπληξη, Απέχθεια.

Υπάρχει όμως ένα συναίσθημα που έχει προκαλέσει διχογνωμία. Και αυτό είναι ο Ρομαντικός Έρωτας. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι είναι ένα παγκόσμιο συναίσθημα, εγγεγραμμένο στον εγκέφαλο, όπως ακριβώς ο φόβος και ο θυμός. Κάποιοι άλλοι διαφωνούν υποστηρίζοντας ότι ο ρομαντικός έρωτας ανήκει στα πολιτισμικώς μοναδικά συναισθήματα και όχι στα βασικά. Έχει να κάνει δηλαδή με τον καθένα χωριστά για το αν θα «επιτρέψει» να το νοιώσει ή αν είναι ικανός για κάτι τέτοιο… Ο Λα Ροσφουκώ έκανε την περίφημη δήλωση ότι «ορισμένοι άνθρωποι δεν θα είχαν ερωτευθεί, εάν δεν είχαν ακούσει ποτέ για τον έρωτα»

Πόσο τραγικό είναι αλήθεια αν συμβαίνει κάτι τέτοιο!

Ο ρομαντικός έρωτας μπορεί να μην είναι ένα πολιτισμικώς μοναδικό συναίσθημα μα δεν ανήκει ούτε στα βασικά. Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη να υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία συναισθημάτων. Ο φιλόσοφος Πολ Γκρίφιθς λοιπόν υποστήριξε ότι υπάρχουν και τα ανώτερα γνωστικά συναισθήματα.

Έρωτας, Ενοχή, Ντροπή, Αμηχανία, Υπερηφάνεια, Φθόνος, Ζήλια.

Τα ανώτερα γνωστικά συναισθήματα διαφέρουν από τα βασικά ως προς το πόσο έμφυτα είναι, δεν είναι τόσο αυτόματα και τόσο γρήγορα στο να εκδηλωθούν, ούτε συσχετίζονται παγκοσμίως με μια και μόνο έκφραση του προσώπου, όπως τα βασικά. Ο έρωτας είναι η σχετική περίπτωση εδώ.

Πόσο βοηθούν τα βασικά συναισθήματα στην ανάπτυξη και θωράκιση του ανθρώπου για να ανταπεξέλθει στη ζωή του και πόσο τα ανώτερα γνωστικά;

Πόσο αφήνουμε να αναπτυχθούν τα συναισθήματα που μας κάνουν να νοιώθουμε ευδαιμονία;

Επηρεάζουν τα συναισθήματα τις γνωστικές μας ικανότητες;

«τα συναισθήματα είναι όροι που μας κάνουν να αλλάζουμε ή να τροποποιούμε τις κρίσεις μας»
Αριστοτέλης

Έχουμε συνδυάσει το συναίσθημα με αδυναμία. Στην κοινωνία που ζούμε υπάρχει η τάση να θεωρούμε τα συναισθήματα ως εμπόδια για τη λογική. Αντίθετα η θετική θεώρηση του συναισθήματος είναι η ιδέα ότι τα συναισθήματα είναι ζωτικά για τη νοήμονα δράση. Σύμφωνα με αυτό αν ένα πλάσμα δεν είχε συναισθήματα, θα ήταν για την ακρίβεια λιγότερο ευφυές και όχι περισσότερο. Μέχρι πρόσφατα, η ιδέα αυτή δεν ήταν δημοφιλής στους κύκλους των φιλοσόφων και των ψυχολόγων, αλλά εκτιμήσεις που έχουν προέλθει από τις νευροεπιστήμες μοιάζουν να υποστηρίζουν τη θεώρηση αυτή.

Μήπως τελικά μένοντας σε απόσταση από τον συναισθηματικό εαυτό μας, οι συμπεριφορές έμοιασαν με εκείνες των ρομπότ και γίναμε λιγότερο… λογικοί;

Πληροφορίες άντλησα από τον Dylan Evans στη θεωρία του περί συναισθημάτων

Το συναίσθημα του χτες και του σήμερα – Μέρος Ι

Η λέξη «συναίσθημα» (sentiment) περνάει μια δύσκολη εποχή. Σήμερα πολύ σπάνια χρησιμοποιείται ενώ η συγγενική της λέξη «συναισθηματικός» προκαλεί αρνητικούς συσχετισμούς. Την περίοδο του Διαφωτισμού ο όρος sentiment σήμαινε περίπου ό,τι και ο σημερινός όρος emotion (συναίσθημα, συγκίνηση).

Οι φιλόσοφοι του Διαφωτισμού γοητεύονταν από τις συγκινήσεις. Υπήρχαν στοχαστές οι οποίοι πίστευαν ότι οι συγκινήσεις ήταν ζωτικές για την ατομική και κοινωνική ύπαρξη.

Θεωρούσαν ότι το συναίσθημα και η σκέψη δεν είναι αδυσώπητοι εχθροί μεταξύ τους. Ήταν λογικό για εκείνους το να είναι κανείς συναισθηματικός και καμία επιστήμη της νόησης δεν θα μπορούσε να είναι πλήρης χωρίς να απευθύνεται επίσης και στην καρδιά.

Ήταν όμως οι Ρομαντικοί που απέρριψαν την άποψη αυτή. Ήθελαν τα συναισθήματα να βρίσκονται σε πλήρη σύγκρουση με τη λογική. Ο Ρουσσώ υποστήριξε ότι η λογική απομάκρυνε τον άνθρωπο από την «φυσική κατάσταση» και τον οδήγησε στη παρακμή. Η επιστροφή στην αθωότητα σήμαινε να ακούει κανείς τα συναισθήματά του αντί να συμβουλεύεται τη λογική.

Είναι τα συναισθήματα σύμμαχος της λογικής ή εχθρός της; Έχει αξία η επιστημονική μελέτη του συναισθήματος;

Το επιστημονικό ενδιαφέρον για το συναίσθημα αναγεννήθηκε τη δεκαετία του’90. Καταλαβαίνουμε πλέον ότι υπάρχει ποικιλία συναισθηματικών εμπειριών σε διαφορετικές κουλτούρες. Μα οι ομοιότητες είναι περισσότερες από τις διαφορές από πολιτισμό σε πολιτισμό. Τα συναισθήματα συνθέτουν ένα είδος «Παγκόσμιας Γλώσσας» που ενώνει όλη την ανθρωπότητα σε μια οικογένεια! Διαφορετικά γιατί να θέλουμε να υπάρχει συναίσθημα στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης; Θέλουμε τα ρομπότ να μοιάζουν σε εμάς σε όλους τους τομείς και ίσως περισσότερο και στον συναισθηματικό τομέα. Ποιες όμως θα μπορούσαν να είναι οι συνέπειες μιας τέτοιας τεχνολογίας;

Τελικά τα μυστικά του συναισθήματος αποκαλύπτονται από την ποίηση ή από την επιστήμη;

Ξεκινώ με το συγκεκριμένο post μια θεματική εβδομάδα. Μια φορά το μήνα θα υπάρχει ένα θέμα που θα αφιερώνω τα τρία posts που κάνω κάθε εβδομάδα.

Ελπίζω να έχουν ενδιαφέρον

ανεπαρκής αυτάρκεια

Ένα κείμενο από την κινέζικη σοφία λέει:
Αν έχεις 10000 χωράφια να καλλιεργείς πάλι ένα πιάτο ρύζι θα φας κι αν έχεις 1000 δωμάτια στο σπίτι σου, κάθε νύχτα για να κοιμηθείς χρειάζεσαι μόνο 2 μέτρα…

Όλα τα υπόλοιπα είναι για την ευχαρίστηση των ματιών μας, των αισθήσεών μας… του εγώ μας! Η αυτάρκεια είναι ένα προσόν που πρέπει να καλλιεργήσουμε μέσα μας. Δεν είναι η δικαιολογία εκείνων που δεν έχουν, αλλά η αρετή που φρενάρει την ματαιοδοξία. Ο Επίκουρος είπε για την αυτάρκεια ότι
είναι ο μεγαλύτερος πλούτος
και ότι μέγιστος καρπός της αυτάρκειας είναι η ελευθερία.

Ελπίζω κάποτε να μπορέσω να γευτώ τον καρπό αυτόν της ελευθερίας, μιας και μέχρι τώρα μάλλον ακόλουθος της ματαιοδοξίας είμαι… Δέσμιος της τεχνολογίας, των παροχών, της ευκολίας, της αναζήτησης, της άκοπης και κενής συναναστροφής, που μακροπρόθεσμα μόνο υποχρεώσεις προσφέρουν στον εαυτό μου, περιορίζω τον «ρόλο» της αυτάρκειας μόνο στο κοινωνικό επίπεδο… Για πόσο ακόμα θα νοιώθουμε ανεπαρκείς μέσα σε ένα περιβάλλον προσφορών όλων των ειδών;
Είναι τόσο ακόρεστες οι αισθήσεις τελικά;

Επιστολή Μίκη

Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών, δηλαδή ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο μελλοντικός πρόεδρος, η κολοσσιαία πολεμική μηχανή έχει ήδη μπει μπροστά με στόχο την εξόντωση όλων όσων θεωρεί εχθρούς της. Ακόμη και αυτών όπως η Ελλάδα που δεν υπακούνε τυφλά τις εντολές της, Ιράν, Κορέα, Αραβικός κόσμος, μη υποτελείς και φυσικά άμεσα η Ρωσία και στο βάθος η Κίνα.
Μετά θα έρθει η σειρά των «ατάκτων» της Νοτίου Αμερικής. Ένας άμεσος και θανάσιμος κίνδυνος, πολυπρόσωπος, πολυπλόκαμος σαν χταπόδι κάνει αργά αλλά σταθερά την εμφάνισή του στο προσκήνιο της παγκόσμιας ιστορίας. Σημερινός στόχος είναι τα Βαλκάνια με κύριο σύμμαχο την «Μεγάλη Αλβανία», ξεκινώντας από το Κόσοβο με συνεργάτες τους υπεύθυνους για μαζικές δολοφονίες U.C.K.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, γεγονός πρωτοφανές για τη χώρα μας, μερικοί «επιστήμονες» επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια την υποστήριξή τους σε ένα βασικό αίτημα της « Μεγάλης Αλβανίας», την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα, με την δικαιολογία ότι ανήκε στην Αλβανική Τσαμουριά, από όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι έλληνες.
Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των Η.Π.Α, ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευαστεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των Αλβανοφώνων των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη.

Από την άλλη μεριά η σύμπλευση της Τουρκίας με τις Η.Π.Α στο Κόσοβο, που έσπευσε πρώτη αυτή να το αναγνωρίσει, προετοιμάζει το έδαφος για πονηρά σχέδια σε βάρος της χώρας μας με βάση όχι μόνον το Αιγαίο και την Κύπρο, αλλά κα τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, που ακολουθώντας το παράδειγμα του Κοσόβου μπορεί να διεκδικήσει την δική της ανεξαρτησία.
Η πολιτική ηγεσία των Σκοπίων φαίνεται ότι γνωρίζει από πρώτο χέρι τα σχέδια των Η.Π.Α και για αυτό δείχνει αυτή την αλαζονική αδιαλλαξία.
Και πράγματι σε αυτή τη φάση συμπορεύονται με την πολιτική που εκθέσαμε. Όμως τι θα κάνουν όταν ξεκινήσει η επόμενη φάση, αυτής της φιλοαλβανικής τακτικής, οπότε το κρατίδιό τους θα κοπεί στη μέση, γιατί θα πρέπει να γνωρίζουν τόσο αυτοί, όσο και οι ΗΠΑ, ότι μπορούν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες, όμως φυλετικά είναι Σλάβοι και ως εκ τούτου κατατάσσονται ουσιαστικά στη χωρία των εχθρών των ΗΠΑ μαζί με την Ρωσία, τη Σερβία αλλά και τη Βουλγαρία που και αυτή δεν πρέπει να έχει αυταπάτες.

Έτσι γυρίζοντας σε εμάς τους Έλληνες θα πρέπει να δούμε ότι η κατάσταση όντως εξελίσσεται όπως εξελίσσεται και είναι παραπάνω από τραγική δεδομένου ότι οι Αμερικανοί δεν πείθονται, όσες υποκλίσεις και αν κάνουν απέναντί τους οι ποικιλόμορφες αμερικανόφιλες ηγεσίες, και αυτό γιατί φοβούνται, μισούν τον λαό μας, για τον οποίο είναι βέβαιοι ότι στη μεγάλη του πλειοψηφία απορρίπτει τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους, για αυτό θέλει να μας τιμωρήσει με κάθε τρόπο εκτός και αν αποφασίσουμε όλοι μαζί να γονατίσουμε και να φιλήσουμε τα πόδια τους κάνοντας όρκους ότι από δω και στο εξής θα’μαστε καλά παιδιά και πειθήνια όργανα στην όποια πολιτική τους.
Όμως αφού το παιχνίδι είναι για μας έτσι και αλλιώς χαμένο, τότε ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά. Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά. Ούτε έχουμε συμμάχους, είμαστε εμείς και εμείς, ας φροντίσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και γιατί όχι χαρούμενοι, αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση να γίνουμε όλοι μαζί μια γροθιά ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας.

Γιατί είναι προδοσία η αναγνώριση του Κοσσόβου χωρίς την έγκριση της διεθνούς κοινότητας του ΟΗΕ, δηλαδή μιας επαρχίας που από αιώνες αποτελεί τμήμα της Σερβίας και τι θα νοιώθαμε εμείς αν μεθαύριο έπαιρναν με το έτσι θέλω τη μισή Κύπρο , την Θράκη ή την Ήπειρο;
Όπως είναι ασχήμια να ανεχόμαστε να μας περιφρονούν και να μας εξυβρίζουν οχυρωμένοι κάτω από τα σκέλια των Αμερικανών οι Σκοπιανοί και εμείς να τους παρακαλάμε και να ζητάμε μεσολάβηση των Αμερικανών, χάνοντας κάθε μέρα όλο και πιο πολύ την αξιοπρέπειά μας και την υπερηφάνειά μας.
Ας κλείσουμε τα σύνορα, ας σταματήσουμε τις οικονομικές και διπλωματικές μας σχέσεις και ας τους αφήσουμε να αυτοαποκαλούνται όπως θέλουν, κοροϊδεύοντας τους εαυτούς τους.

Οφείλουμε να περάσουμε και από αυτή τη νέα δοκιμασία με το κεφάλι ψηλά. Μπορεί να υποφέρουμε, όμως το ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Έλληνες και θα παραμείνουμε Έλληνες αν δεν ξεχνάμε από πόσες δοκιμασίες περάσαμε ως τώρα, όμως στο τέλος πάντα βγήκαμε νικητές.

Το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον.

Μίκης Θεοδωράκης
Αθήνα, 23/2/2008

Μια δυνατή επιστολή από μια δυνατή προσωπικότητα που ποτέ δεν φοβήθηκε να πει δημόσια την άποψη που έχει για τις καταστάσεις που κατά καιρούς μας ταλανίζουν. Διαβάζοντας ένοιωσα μια… ένταση να βγαίνει από το κείμενο. Μια ένταση που είναι χαρακτηριστικό του τρόπου που μιλάει, γράφει ή συνθέτει ο Μίκης Θεοδωράκης. Μια ένταση και μια ένσταση για αυτά που δεχόμαστε τόσο εύκολα. Δύσκολο θέμα για Παρασκευή, θα μου πείτε, αλλά επίκαιρο.
Όπως άλλωστε και η καθιερωμένη
Απορία της Παρασκευής:
Πώς γίνεται να πετάξεις στα σκουπίδια ένα σκουπιδοτενεκέ;

Το (μ)πλέξιμο της Γνώσης

Με την κατάκτηση όλο και περισσότερης Γνώσης αυξάνονται οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί. Όταν η λύση ενός προβλήματος δεν είναι μόνο μια, χρειάζεται επιλογή. Βοηθούς για μια «σωστή» επιλογή έχουμε τον Νου και την Καρδιά, τη Λογική και το Συναίσθημα. Ανάλογα τις γνώσεις που έχουμε μέσα μας, η Λογική παίρνει τις περισσότερες αποφάσεις. Η Καρδιά και το Συναίσθημα έρχονται τις πιο πολλές φορές συμπληρωματικά και ίσως μέσω εσωτερικής πίεσης να συμβιβάζονται με την απόφαση-επιλογή της Λογικής. Μαζί τους θυσιάζεται και η Πίστη καθώς φθίνει όσο αυξάνεται η Γνώση. Σίγουροι για την επιλογή μας είμαστε μόνο όταν έρθει το αποτέλεσμα. Μα η Πίστη από μόνη της μπορεί να φέρει όποιο αποτέλεσμα ποθούμε! Η Πίστη εμπεριέχει Πόθο και για εκείνον που την διαθέτει οι ευεργεσίες της είναι χειροπιαστές! Αν μπλεχτήκατε στο μπλέξιμό μου, θα σας πω ότι αφορμή για τις σκέψεις μου αυτές, ήταν το παρακάτω ρητό του Βολτέρου…

Όσο περισσότερο διαβάζεις χωρίς να σκέφτεσαι, τόσο γρηγορότερα αρχίζεις να πιστεύεις ότι ξέρεις πάρα πολλά,
αλλά όσο περισσότερο σκέφτεσαι διαβάζοντας, τόσο καθαρότερα βλέπεις, πως ξέρεις πολύ λίγα.

Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη;

Σήμερα το πρωί συνομιλούσα με μια φίλη στο τηλέφωνο και με ρώτησε κάτι που μου έκανε εντύπωση.
Η ερώτηση ήταν: Τι είναι αυτό που μας ωθεί να ερωτευθούμε, να συμπαθούμε και εν τέλει να αγαπήσουμε έναν άνθρωπο;
Ακόμα κι αν δεν υπάρχει το ερωτικό στοιχείο, τι είναι αυτό που προξενεί την αγάπη που νοιώθουμε μέσα μας για έναν άνθρωπο;
Προσπάθησα τότε να εξηγήσω ότι η συμπεριφορά καθώς και τα συναισθήματά μας, εξαρτώνται από το περιβάλλον και από τις καταστάσεις που ζούμε.
Όμως ένοιωσα ότι η απάντησή μου ήταν ανεπαρκής! Συνειδητοποίησα ότι όντως δεν έχω συγκεκριμένη απάντηση που να ορίζει για ποιον ακριβώς λόγο αγαπώ πολύ αυτούς που αγαπώ!
Πρέπει να υπάρχει λόγος που τους αγαπώ; Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε είναι πως δεν χρειάζεται να υπάρχει, μα τελικά για ότι μας συμβαίνει στη ζωή δεν υπάρχει κάποιος λόγος;

Ποια είναι η δύναμη αυτή που μας κάνει να αγαπάμε ανθρώπους που είναι διαφορετικοί και προς εμάς μα και μεταξύ τους;

Μη μπορώντας να βρω κι εγώ μια ικανοποιητική απάντηση απευθύνομαι σε σας! 😉

Ένα χαμόγελο πιο κοντά!

Όσο οι άνθρωποι απομακρύνονται από την φυσική ζωή, την απλή, και προχωρούν στην πολυτέλεια, αυξάνουν και το ανθρώπινο άγχος. Και όσο προχωρεί η κοσμική ευγένεια, τόσο χάνεται και η απλότητα, η χαρά και το φυσικό ανθρώπινο χαμόγελο.

Αλήθεια, κερδίζονται ακόμα οι «μάχες» της ζωής μ’ ένα χαμόγελο;

Τι εστί Αρετή;

thetwowaysoflife.jpg

Ο Ισοκράτης είπε πως «Η αρετή είναι το μόνο απόκτημα που μένει μαζί μας μέχρι τα γεράματα,

είναι καλύτερη από τον πλούτο και χρησιμότερη από την ευγενή καταγωγή» και ότι «Κανένα απόκτημα δεν είναι τόσο σεβαστό και σταθερό, όσο η αρετή

Ο Αριστοτέλης έδωσε μια κοινωνική διάσταση λέγοντας ότι

«Η τάξη που διακρίνεται για την αρετή της, δεν επιχειρεί παρά σπάνια επανάσταση. Αυτό γιατί βρίσκεται πάντα σε μειοψηφία.» και ότι «Η παιδεία κι η αρετή οδηγούν τον άνθρωπο σε ζωή τίμια.»

Φαίνεται όμως ότι στον αγώνα για την Αρετή οι σύμμαχοι δεν είναι πολλοί.
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει σχετικά πως
«Δεν είναι δυνατό εκείνος που αγωνίζεται για την αρετή να μην έχει πολλούς εχθρούς!»
Και ποιοι είναι οι εχθροί αυτοί; Έχω την αίσθηση ότι είναι ο ίδιος μας ο εαυτός…

Οι επιλογές μας είναι οι ρυθμιστές των όσων κατέχουμε, είτε είναι αρετές είτε όχι.

«Η Αρετή είναι κτήμα ΑΔΕΣΠΟΤΟ και καθένας θα πάρει το μερτικό του, ανάλογα με τη τιμή ή τη περιφρόνηση που θα της έχει. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για την εκλογή του… Ο Θεός ΑΝΕΥΘΥΝΟΣ…» θα πει ο Σωκράτης και έτσι είναι…

Η ελευθερία που μας δόθηκε συνεπάγεται την ευθύνη.
Πόσο υπεύθυνα ζούμε τους εαυτούς μας; Πόσο ενάρετα;

*  Η φωτογραφία είναι Ο Δρόμος της Αρετής και της Κακίας του 1857 από τον Oscar Gustav Rejlander.
Το φωτομοντάζ , η σκηνοθεσία και τα γυμνά μοντέλα κατακρίθηκαν σε αυτή τη φωτογραφία που συνέθεσε
ο Rejlander. Είναι σαφέστατα επηρεασμένος από τον πίνακα του Ραφαήλ "η σχολή των Αθηνών",
μόνο που στον πίνακα η αντιπαράθεση είναι ανάμεσα στην επιστήμη και την φιλοσοφία.