Το Φρούριο

«Σφίγγοντας τα δόντια μέχρι τριγμού, και τα χέρια μέχρι πόνου, χαίρε, διότι ζεις. Χαίρε με τη γαλαζόπετρα του ουρανού και με το ρουμπίνι της ηλιοβασιλέματος. Χαίρε με το μαργαρίτη της βρόχινης σταγόνας, διότι δεν μπορείς αλλιώς. Χαίρε με τη χαρά του πληγωμένου μαχητή, που κείται κάτω.
Αν και η μάχη χάθηκε, η σημαία είναι ψηλά, και το όπλο δεν πετάχτηκε στη λάσπη, και δεν τρέχεις ντροπιασμένος, επειδή δεν έχεις πια πόδια…
Και το μόνο που μένει είναι να πολεμάς μέχρι θανάτου.
Και αν δεν μείνει πια τίποτα, χαίρε με μια άνωθεν χαρά για τον πλησίον σου. Χαίρε με την αγάπη των άλλων, χαίρε με τα γέλια των παιδιών που δεν είναι δικά σου.
Ακόμα και όταν είναι μαύρα σύννεφα παντού χαίρε. Στη βροχή και στη λάσπη χαίρε. Χαίρε και αγαλλιάσου, αψηφώντας το πόνο, διότι το όνομά σου είναι Άνθρωπος

 

Το παραπάνω είναι απόσπασμα από την ταινία «Το Φρούριο«.

Μια ταινία αποκάλυψη. Είναι μια δοκιμασία για την ψυχή.
Ταινία για τη θεραπεία των άρρωστων παιδιών και για την ίαση των ενήλικων.

Στον κινηματογράφο πια η έννοια του ήρωα ταυτίζεται με σκληρότητα και μυϊκή δύναμη. Ο ήρωας όμως εδώ είναι αυτός που με τη δύναμη της καρδιάς μπορεί να κάνει το καλό. Εξάλλου υπάρχει τόσο λίγο καλό γύρω μας. Ακόμη δεν ξέρουμε τι είναι η ζωή. Είναι μια περίοδος εργασίας πριν από την αιωνιότητα ή μία απλή βολτούλα από το ένα σημείο στο άλλο;

Τα γυρίσματα διήρκεσαν ένα χρόνο στο μοναστήρι Σβιάτο-Βαζνεσένσκι (Της Αναλήψεως) στα σύνορα με την Ρουμανία.
Τα κεντρικά πρόσωπα είναι: ο ηγούμενος του μοναστηριού (που έγινε ο πατέρας για 29 υιοθετημένα παιδάκια, έχοντας ήδη τρία δικά του, δύο αγόρια και ένα κορίτσι), η αδελφότητα και τα παιδιά από το μοναστηριακό ορφανοτροφείο (150 ορφανά), πολλά από τα οποία είναι βαριά άρρωστα.

Αντέχεις να το δεις;

 

 

Ένα πανέμορφο βίντεο για την Ορθοδοξία

Με μια υπέροχη μουσική και εικόνες από τη μοναστική ζωή στο ορθόδοξο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Σαγκάης και του Σαν Φρανσίσκο, το βίντεο αυτό μας δείχνει την κατάνυξη που υπάρχει στη ζωή των μοναχών.

Χρόνια Πολλά με κάλαντα από τα… παλιά!

2-xristoufenna-athina
Τις καλύτερες ευχές μου σε όλες και όλους σας.
Εύχομαι ό,τι καλύτερο επιθυμείτε για εσάς και τις οικογένειές σας

ΚΑΛΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ!!!


Ίσως βρεις μόνο έναν!

Δεν πρέπει χωρίς ανάγκη να ανοίγεις στον άλλον την καρδιά σου.
Μέσα σε χιλιάδες , ίσως βρεις μόνο έναν που θα μπορέσει να κρατήσει το μυστικό σου.
Όταν εμείς οι ίδιοι δεν το κρατάμε μέσα μας ,
πως μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα το κρατήσουν οι άλλοι;

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Νουθεσίες για το Σαρανταήμερο

Να ελέγχετε τις σκέψεις σας,
να συγκρατείτε τα λόγια σας,
να κυριαρχείτε στα πάθη σας,
να κάνετε έργα που αντέχουν
στο Φως της ημέρας


Με αυτές τις παραινέσεις από τον Γέροντα Παϊσιο, εύχομαι σε όλους μας να έχουμε καλό σαρανταήμερο.

Ανεστήθη ο Κύριος!


Μπορεί να μην έχω πρόσβαση σε υπολογιστή εκεί που βρίσκομαι μα πριν φύγω ετοίμασα αυτό το post για να πω σε όλους και όλες ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !
Την αγάπη μου και τις ευχές μου για δημιουργία και ευτυχία σε εσάς και τους δικούς σας.
Χρόνια Πολλά
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Το Χριστός Ανέστη ψάλλει η Ειρήνη Παππά με μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου.

Τα Άγια Πάθη

Εξέδυσάν με τα ιματιά μου και ενέδυσάν με χλαμύδαν κοκκίνην·

έθηκαν επί την κεφαλήν μου στέφανον εξ΄ ακανθών

και επί την δεξιάν μου χείραν έδωκαν κάλαμον,

ίνα συντρίψω αυτούς ως σκεύη κεραμέως

Εκοιμήθη ο Χριστόδουλος (1939-2008)

Εκοιμήθη στις 5.15 τα ξημερώματα της Δευτέρας ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος, έπειτα από μία σκληρή μάχη για τη ζωή που έδωσε επί επτά μήνες με σθένος και υποδειγματική ψυχική δύναμη.Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος κατέληξε στην κατοικία του, καθώς οι γιατροί σεβάστηκαν την επιθυμία του να μην μεταφερθεί στο νοσοκομείο ό,τι και να του συμβεί.

Στις 7.15 η σορός του Αρχιεπισκόπου μεταφέρθηκε από την αρχιεπισκοπική κατοικία στο Λαϊκό Νοσοκομείο για τη νεκροτομή και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στο παρεκκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών, όπου θα ψαλεί δέηση.

Το σκήνωμα του Αρχιεπισκόπου θα εκτεθεί σε τριήμερο προσκύνημα στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Η κηδεία θα γίνει την τέταρτη ημέρα στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών με τιμές αρχηγού κράτους.

Βιογραφικό

Ο Aρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1939.

Το 1962 έλαβε πτυχίο Νομικής και το 1967 πτυχίο Θεολογίας.

Διάκονος χειροτονήθηκε το 1961 και πρεσβύτερος το 1965. Διετέλεσε επί εννέα χρόνια ιεροκήρυκας και πνευματικός προϊστάμενος του Ιερού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίτσας) στο Παλαιό Φάληρο, και επί επτά χρόνια Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου.

Εξελέγη Μητροπολίτης Δημητριάδος το 1974. Έλαβε μέρος σε πολλές εκκλησιαστικές αποστολές στο εξωτερικό. Το 1998 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Συνέγραψε πλήθος επιστημονικών και εποικοδομητικών κειμένων. Αρθρογράφησε στον εκκλησιαστικό Τύπο και σε εφημερίδες.

Ανάμεσα στις δημοσιεύσεις του ξεχωρίζουν τα βιβλία «Ελληνισμός προσήλυτος. Η μετάβαση από την αρχαιότητα στον χριστιανισμό», όπου ερμηνεύει πως πέτυχε ο χριστιανισμός να επικρατήσει και να προσηλυτίσει Έλληνες και Ρωμαίους και «Η ψυχή της Ευρώπης».

Υπό την ηγεσία του προήχθη το έργο της Εκκλησία στον κοινωνικό τομέα: Η ενίσχυση των υπαρχόντων και η ίδρυση νέων οργανισμών καλύπτουν τομείς όπως η βιοηθική, η μέριμνα για τους τοξικομανείς, η συμπαράσταση προς τους πρόσφυγες, την κακοποιημένη γυναίκα, την άγαμη μητέρα, τα θύματα το trafficking.

Η ποιμαντική θητεία του στην ηγεσία της Εκκλησία συνοδεύτηκε με την δημιουργία δικτύου βρεφονηπιακών σταθμών για τη στήριξη της εργαζόμενης γυναίκας, τη μεθοδική στήριξη των πολύτεκνων οικογενειών, την ίδρυση τη μη κυβερνητικής οργάνωσης Αλληλεγγύης για την αποστολή βοήθειας σε χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου και σε περιοχές που πλήττονται από φυσικές καταστροφές.

Ήταν διδάκτωρ της Θεολογίας, ομιλούσε τη γαλλική και αγγλική γλώσσα και ήταν γνώστης της ιταλικής και γερμανικής.
Ας αναπαύσει ο Θεός την ψυχή του.

Πηγή: in.gr

Αγιος Αντώνιος ο Μέγας

Ο Μέγας Αντώνιος γεννήθηκε περί το 251 μ.Χ. στην πόλη Κομά της Άνω Αιγύπτου, κοντά στη Μέμφιδα, από γονείς ευλαβείς και εύπορους.
Έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.) και Μαξιμιανού (285-305 μ.Χ.) μέχρι και την εποχή του ευσεβούς αυτοκράτορα Κωνσταντίνου και των παιδιών του. Από την παιδική του ηλικία ήταν ολιγαρκής και αυτάρκης. Σε νεαρή ηλικία, περίπου 20 ετών, έχασε τους γονείς του. Έξι μήνες μετά την κοίμηση των γονέων του, άκουσε στην εκκλησία την Ευαγγελική περικοπή του πλουσίου νεανίσκου, στην οποία αναφέρεται, ότι ο Χριστός είπε στον πλούσιο νέο : «πώλησον τα υπάρχοντά σου και δος πτωχοίς».
Τόση μεγάλη εντύπωση προξένησε η Ευαγγελική αυτή προτροπή στην ψυχή του Αντωνίου, ώστε αμέσως μοίρασε τα υπάρχοντά του στους φτωχούς, αφού φύλαξε τα απολύτως αναγκαία για την συντήρηση αυτού και της μικρής του αδελφής, την οποία φρόντισε να παραδώσει σε νέες που είχαν αφιερωθεί στη χριστιανική αρετή, βέβαιος ότι κοντά τους θα είναι πάντα ασφαλής. Από τότε ο Άγιος Αντώνιος άρχισε να ζει ασκητικό βίο, εργαζόμενος αδιάκοπα και υποβαλλόμενος σε αυστηρή νηστεία, για να κατανικήσει τους πειρασμούς της σάρκας, αγρυπνώντας ολόκληρη τη νύχτα και τρώγοντας ελάχιστα.
Στη συνέχεια απήλθε σε τόπο έρημο και μακρινό όπου η τροφή του ήταν ελάχιστη. Εκεί υπερνίκησε, με τη χάρη του Θεού, νέους πειρασμούς. Αργότερα πήγε κοντά στα ερείπια ενός φρουρίου και κατοίκησε σε σπήλαιο χωρίς να τον βλέπει κανένας και χωρίς να δέχεται κανέναν παρά μόνο έναν γνωστό του, ο οποίος του έφερνε κάθε έξι μήνες ψωμί για ολόκληρο το εξάμηνο.
Νύχτα και ημέρα έκανε ασκητικούς αγώνες με τους οποίους νέκρωσε τα σκιρτήματα των παθών, έφτασε στο βαθμό της απάθειας, υπερβαίνοντας τα όρια της ανθρώπινης φύσης.
Μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια ασκήσεως και αφού έφθασε σε ύψη πνευματικής τελειώσεως, εμφανίσθηκε στον κόσμο και τότε άρχισαν να συρρέουν περί αυτόν πολλοί που τον θαύμαζαν ως ασκητή και θαυματουργό.
Μαρτυρείται ότι, ενώ ο Άγιος βρισκόταν ακόμα στη ζωή, έβλεπε τις ψυχές των ανθρώπων που εξέρχονταν από το σώμα τους, καθώς και τους δαίμονες που τις οδηγούσαν. Το γεγονός αυτό είναι πολύ θαυμαστό, αφού μια τέτοια δυνατότητα είναι γνώρισμα μόνο νοερής και ασώματης φύσεως. Το έτος 311 μ.Χ., κατά τον διωγμό του αυτοκράτορα Μαξιμίνου (307-313 μ.Χ.), κατήλθε στην Αλεξάνδρεια, για να ενθαρρύνει και να βοηθήσει τους πιστούς, τους Ομολογητές και τους Μάρτυρες. Όταν έπαυσε ο διωγμός, ο Όσιος επανήλθε στην έρημο, αλλά επειδή αισθανόταν ενοχλημένος από την παρουσία πολλών, που πήγαιναν για να τον συναντήσουν, έφυγε από εκεί και ήλθε σε τόπο έρημο, ο οποίος βρισκόταν σε ψηλό βουνό, κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα. Και εκεί όμως προσέρχονταν πολλοί για να λάβουν την ευλογία του, να διδαχθούν και να θεραπευθούν. Θεράπευσε δε τους ασθενείς «ου προστάζων, αλλά ευχόμενος και τον Χριστόν ονομάζων».

Οι ενάρετες πράξεις του έγιναν γνωστές και έφεραν πλήθος μιμητών, ώστε η έρημος μεταμορφώθηκε σε «πόλη». Σ’αυτήν την «πόλη» ο Μέγας Αντώνιος ήταν ο νομοθέτης και ιδρυτής του μοναχικού βίου. Στην έρημο γνώρισαν τον Άγιο Αντώνιο, ο Μέγας Βασίλειος και ο Μέγας Αθανάσιος.
Ο Μέγας Αθανάσιος μάλιστα, έγραψε τον βίο του.
Η φήμη του Οσίου Αντωνίου έφθασε μέχρι τους βασιλείς, τόσο ώστε ο Μέγας Κωνσταντίνος και οι υιοί του, Κωνστάντιος και Κώνστας, έγραφαν σε αυτόν, σαν να ήταν πατέρας τους και τον παρακαλούσαν να τους απαντήσει. Κατά την διάρκεια του ασκητικού του βίου ποτέ δεν άλλαξε ένδυμα και ποτέ δεν ένιψε το σώμα ή τα πόδια του με νερό. Ο Όσιος, αν και αγράμματος στην ανθρώπινη σοφία, ήταν σοφός κατά Θεόν.
Δίδασκε στους μαθητές του να μην θεωρούν τίποτε ανώτερο από την αγάπη του Χριστού και να μη νομίζουν ότι, επειδή απέχουν από τα κοσμικά αγαθά, στερούνται κάτι αξιόλογο. Δεν πρέπει, έλεγε, να λησμονάμε ότι ο ανθρώπινος βίος είναι πρόσκαιρος, συγκρινόμενος προς το μέλλοντα αιώνα. Για αυτό δεν πρέπει να κοπιάζουμε για την απόκτηση πρόσκαιρων αγαθών, τα οποία δεν μπορούμε να πάρουμε μαζί μας, αλλά για την απόκτηση αιώνιων αγαθών, δηλαδή της φρονήσεως, της δικαιοσύνης, της σωφροσύνης, της ανδρείας, της συνέσεως, της αγάπης.

Ο Μέγας Αντώνιος, αφού έζησε εκατόν πέντε έτη, κοιμήθηκε το 356 μ.Χ. Αν και, όπως λέγει ο Μέγας Αθανάσιος, μία από τις τελευταίες επιθυμίες του Οσίου Αντωνίου ήταν να μείνει κρυφός ο τόπος της ταφής του, οι μοναχοί που μόναζαν κοντά του, έλεγαν ότι κατείχαν το ιερό λείψανό του, το οποίο επί Ιουστινιανού (561 μ.Χ.), κατατέθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Αλεξάνδρεια και από εκεί αργότερα, το 635 μ.Χ., μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

Πίνακας του Σ.Νταλί (Οι πειρασμοί του Αγίου Αντωνίου στην έρημο)