Εκπληκτικό video από Ινδονησία

Οι καλύτερες λήψεις ενός σέρφερ από ένα ταξίδι 11 ημερών
στα νησιά Mentawai της Ινδονησίας

Βάλτε full screen, ανοίξτε τον ήχο και Απολαύστε το…

Στην Κόνιτσα με ομίχλη

Konitsa omixli (7)

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πόσο μου αρέσουν τα χειμωνιάτικα τοπία, όχι μόνο να τα βλέπω αλλά να τα ζω.

Στην Κόνιτσα είχα πολλές φορές την ευκαιρία να δω τέτοια τοπία με πολλές εναλλαγές του καιρού όπου τα σύννεφα είναι πιο χαμηλά από τις βουνοκορφές ή με τον ήλιο να σημαδεύει με τις ακτίνες του συγκεκριμένα σημεία του ποταμού ή του δάσους και άλλες πολλές ομορφιές.

Η ομίχλη στην Κόνιτσα

Σήμερα το πρωί γύρω στις 10 οδηγώντας προς την Κόνιτσα είδα ότι εκτός από τον κάμπο, όλη η περιοχή καλυπτόταν από ένα σύννεφο. Η Τύμφη ξεπρόβαλε χιονισμένη πάνω από τα σύννεφα. Ένας τεράστιος όγκος που νόμιζες ότι βρισκόταν στον αέρα!!!

Μπήκα μέσα στην Κόνιτσα και αποφάσισα να περπατήσω μέσα στην ομίχλη.
Παντού ησυχία.
Μόνο στο μυαλό μου έπαιζε δυνατά μια επιβλητική μουσική. 

Περπατούσα και σε κάθε βήμα βυθιζόμουν περισσότερο. Συνέχισα να χάνομαι στα μονοπάτια και τα λιθόστρωτα σοκάκια. 

Konitsa omixli (5)

Βρέθηκα σε μια άλλη εποχή που δεν ήθελα να αφήσω.
Απορροφημένος σε σκέψεις και σε μουσικές, περπατούσα στο παρελθόν…

Όμως έπρεπε να επιστρέψω στο σήμερα και εγώ και οι σκέψεις μου.

Όταν αυτό έγινε κοίταξα να αποθανατίσω  ένα μικρό μέρος αυτής της περιπλάνησης.
Konitsa omixli (2) Konitsa omixli (3) Konitsa omixli (4)Konitsa omixli (6)

Ταξίδι express

Το σαββατοκύριακο θα κάνω ένα ταξίδι express. Θα σας δείξω με φωτογραφίες το πού θα πάω και από που θα περάσω… και όποιος καταλάβει!
Αυτή θα είναι και η…
Απορία της Παρασκευής: 😉

Ποια είναι τα μέρη που
θα περάσω και εικονίζονται με τη σειρά;

100_6831100_6229amf02stam-140vapo-psilastam-088

Καλά να περάσετε όλοι και Χρόνια Πολλά στις Μαρίες που γιορτάζουν σήμερα!

Και βέβαια σε εκείνους/ες που έχω πει για το ταξίδι δεν χρειάζεται να το πουν ούτε και το αναφέρουν εδώ μέσα ότι το ξέρουν!
Η Απορία αφορά τους υπόλοιπους 😉

Η ομορφιά ενός ταξιδιού!

Τις μέρες που έλειψα για Πάσχα και πρωτομαγιά βρέθηκα στην Ήπειρο και στην Πελοπόννησο. Μαγικές οι μέρες του Πάσχα στο μοναστήρι. Μεγάλη Παρασκευή έβρεχε όλη μέρα. Είχαμε απελπιστεί για το πως θα γίνει η περιφορά του επιταφίου. Μα οι μοναχοί δεν ανησυχούσαν. Έχει ξαναγίνει μου έλεγαν… Και όντως έτσι έγινε… Η βροχή σταμάτησε για δυό ώρες, όσο χρειαζόταν για να έρθει ο κόσμος στο μοναστήρι και να γίνει η περιφορά. Μόλις ο κόσμος έφυγε, η βροχή ξεκίνησε μέχρι το πρωί του Μ.Σαββάτου!!! Οι γύρω κορφές το πρωί ήταν χιονισμένες! Στην φωτογραφία κάτω είναι ο ναός της μονής.

Από τον περίβολο

Τα περσινά μωβ λουλουδάκια είχαν ξανανθίσει. Κάθε νύχτα γύρω στις 12 άρχιζαν τα αηδόνια να κελαηδούν… Έχετε ακούσει ποτέ αηδόνι; Ήταν η πρώτη φορά που συγκινήθηκα με το κελάηδισμα του αηδονιού; Κανένα βράδυ δεν παρέλειψε να με νανουρίσει, ακόμα κι όταν έβρεχε!

Το γεφύρι της Κόνιτσας

Το πιο καθαρό ποτάμι της Ευρώπης. Ο Βοιδομάτης.

Γεφύρι στον Βοιδομάτη.

Επέστρεψα λοιπόν αλλά όχι κατευθείαν στην Αθήνα. Είχα κάποιες μέρες ακόμα και έμεινα στο Ξυλόκαστρο. Πήγα και μια βόλτα μέχρι την Στυμφαλία μιας και δεν την είχα δει. Στη φωτογραφία φαίνεται ένα μόνο μέρος της μεγάλης αυτής λίμνης.

Δεν γινόταν να μην πάω στη θάλασσα αφού ο καιρός ήταν αρκετά ζεστός τις μέρες της πρωτομαγιάς Στη φωτογραφία είναι η παραλία του Πευκιά… 50 μέτρα από το σπίτι 😉

Και βέβαια φτιάξαμε και στεφάνι! Ευτυχώς εκτός από τον Πευκιά διαθέσιμες ήταν και οι αυλές των σπιτιών! 🙂

Με τις λίγες αυτές εικόνες πήρατε μια ιδέα για την ομορφιά που υπήρχε στη φύση. Την άλλη ομορφιά που έζησα στο μοναστήρι, την πνευματική, απλά δεν μπορώ να την περιγράψω…

Καλημέρα! 🙂

Τετραήμερο στην Κόνιτσα

Σάββατο 22 Μαρτίου 3:30 το πρωί η ώρα αναχώρησης για εμένα και τον φίλο Αντρέα. Μια στάση στο Ξυλόκαστρο ενός τετάρτου για να πάρουμε και τον αδελφό μου, μια ακόμα στο Αντίριο για «πρωινό» και το ταξίδι συνέχισε μέχρι τα Γιάννενα… Ο τόπος ονειρεμένος σε όλη τη διαδρομή. Ο ήλιος ανάγκαζε την υγρασία της νύχτας, να γίνει ομίχλη και ο ποταμός έμοιαζε να κοχλάζει! Ο αέρας καθαρός και η μέρα ηλιόλουστη. Στις 9 περάσαμε την όμορφη Κόνιτσα και 17 χλμ. μετά περνούσαμε την πύλη του μοναστηριού που θα μας φιλοξενούσε. Αφού τακτοποιήσαμε τα πράγματά μας στα κελιά, βρεθήκαμε με τους μοναχούς για να μάθουν τα νέα μας κι εμείς τα δικά τους. Πάντοτε οι συζητήσεις οδηγούσαν σε κάτι πνευματικό, κάτι ανώτερο, και μας βοηθούσαν να κατανοήσουμε με περισσότερη διαύγεια τα βαθύτερα νοήματα που είχαν τα λόγια των μοναχών. Το επόμενο πρωί μετά τη λειτουργία, αποφασίσαμε να επισκεφθούμε ένα μοναστήρι που είναι μέσα στη χαράδρα του Αωού, μέσα στον εθνικό δρυμό της Πίνδου. Ένα μοναστήρι που έγινε γνωστό από έναν άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που στην περιοχή αυτή, και όχι μόνο, θεωρείται ήδη άγιος… τον γέροντα Παϊσιο! Στο τότε εγκαταλελειμμένο μοναστήρι (Μονή Στομίου) έμεινε για 4 χρόνια πριν πάει στο Άγιο Όρος. Δρόμος δεν υπάρχει για να πάει αυτοκίνητο, οπότε από το παλιό γεφύρι της Κόνιτσας, ξεκινήσαμε πεζοπορία παράλληλα με το όμορφο ποτάμι, για μιάμιση ώρα περίπου. Μια εξουθενωτική πεζοπορία με ανηφόρες και κατηφόρες. Μια διαδρομή που έχουν γραφτεί πολλά για διάφορα που έχουν συμβεί! Φτάνοντας στο Στόμιο εξαντλημένοι από τα τελευταία 250 μέτρα απότομης ανηφόρας, μας υποδέχτηκε ο Παύλος. Καθήσαμε όλοι μαζί γύρω από ένα τραπέζι που είχε φτιάξει ο ίδιος ο γέροντας και μιλήσαμε για το πώς είναι η ζωή εκεί αφού μένει μόνος του σε τόσο αντίξοες συνθήκες χωρίς ηλεκτρικό και χωρίς επικοινωνία με τον κόσμο. Μα με την πίστη όλα τα μπορεί ο άνθρωπος! Στη συνέχεια μας πήγε στο κελάκι που είχε ο Γέροντας Παϊσιος. Η συγκίνησή μου ήταν μεγάλη σαν είδα τον μικρό και λιτό εκείνο χώρο με τον πάγκο που είχε για κρεββάτι και τις εικόνες που ο ίδιος είχε διακοσμήσει με κουκουνάρια. Ο ήλιος όμως ήδη άρχισε να κρύβεται στις γύρω βουνοκορφές και δεν άφηνε περιθώρια για να μείνουμε περισσότερο. Πήραμε το δρόμο του γυρισμού, έχοντας ευχές και ευλογίες από το μοναστήρι! Για το μοναστήρι της μολυβδοσκέπαστης δεν θα γράψω κάτι… Κάθε φορά που προσπαθώ να γράψω αυτά που βιώνω εκεί, νοιώθω να αδικώ όλα εκείνα τα συναισθήματα που έχω μέσα μου… Όμως το Πάσχα πλησιάζει και αν μπορέσω να βρεθώ ξανά εκεί, θα κάνω μια απόπειρα να γράψω για τον θαυματουργό αυτόν τόπο.

Ταξίδι πριν την Χριστού Γέννα!

parnassos-2007-2.jpgΕχτές βρέθηκα στην Λιβαδειά για μια κοινωνική υποχρέωση. Το μεσημέρι αντί να γυρίσουμε στην Αθήνα προτιμήσαμε να μείνουμε στην περιοχή και αποφασίσαμε να περιπλανηθούμε στις σκιές και τις λιακάδες του Παρνασσού. parnassos-2007.jpgΗ μέρα ήταν καταπληκτική για κάτι τέτοιο. Περνώντας από την Αράχοβα όπου γινόταν το αδιαχώρητο κινήσαμε για το Χιονοδρομικό στα Κελάρια. Ήταν κατά τις 4 όταν αποφασίσαμε να φύγουμε. Όχι όμως από την Αράχοβα αλλά κάνοντας τον γύρο του Παρνασσού από τον Επτάλοφο (Αγόριανη), Πολύδροσο, Αμφίκλεια και Τιθορέα. Λίγο πριν αφήσουμε πίσω μας τις κορυφές του βουνού, απέναντί μας, ανέτειλε η σελήνη. Μια πανσέληνος τόσο πιο χαμηλά από εμάς και τόσο καθαρή!!! Σταματήσαμε να την χαζεύουμε και μόνο το βράδυ σκεφτήκαμε ότι έπρεπε να την έχουμε φωτογραφίσει… μα που μυαλό εκείνη τη στιγμή. Στιγμή μαγική! Επιστρέψαμε στην Λιβαδειά για διανυκτέρευση. Η σημερινή μέρα όμορφη όπως η χτεσινή.
Νωρίς το πρωί υπήρχε μια όμορφη ομίχλη λόγω της υγρασίας που έχει ο τόπος… Το κρύο είναι ευπρόσδεκτο και συμπληρώνει την εικόνα μιας γιορτινής πόλης και ενός κάτασπρου βουνού. Σήμερα γυρίζουμε πίσω για να κάνουμε Χριστούγεννα στο σπίτι, οικογενειακά. Οι εικόνες όμως που μου έμειναν από το σύντομο ταξίδι, καθώς και η αίσθηση του χιονιού μέσα από τα ρούχα 🙂 θα είναι αυτές τις μέρες στο μυαλό μου… μέχρι την επόμενη φορά!
Να έχετε υπέροχες γιορτινές μέρες με ευτυχία και χαρά. Να σας γίνει δώρο αυτό που επιθυμείτε και να έχετε υγεία εσείς και οι οικογένειές σας

parnassos-2007-10.jpgΚαλά Χριστούγεννα

Τα περασμένα καλοκαίρια

Με αφορμή την πρόσκληση του melomenou για αναφορά σε καλοκαίρια του παρελθόντος μέσα από φωτογραφίες, παρουσιάζω κι εγώ μερικές από αυτές που τις θυμάμαι με χαρά!

το πρώτο μου καλοκαίρι είμαι γεμάτος απορίες. 1973
me-tin-aporia-1973.JPG

.

Πρώτη μέρα της ζωής μου στο σχολείο, μετά το καλοκαίρι του 1978
gia-to-sxoleio-1978.JPG

.

Διμινιό 1989
diminio-1989.JPG

.

Ξυλόκαστρο 1992. Πρώτες διακοπές μετά το στρατό
xilokastro-1992.JPG

.

Κως 1994. Τα καλύτερα έρχονται!
kos-1994.JPG

.

Κως Καρδάμαινα 1995. Απο τις καλύτερες διακοπές!
kos-1995.JPG

.

Ξημερώματα στη Μύκονο το 1996 (φαίνεται ότι είμαι κομμάτια)
mikonos-1996.JPG

.

Κάρυστος 1997. Αγαπημένο μέρος
karistos-1997.JPG

.

Πρωινό στη θάλασσα και μπάνιο μετά από ξενύχτι! Πευκιάς 2004
xilokastro-2004.jpg

Αυτές ήταν λίγες από τις πολλές αποδράσεις μου τα περασμένα καλοκαίρια.
Με τη σειρά μου προσκαλώ: Σταλαγματιά, Γητεύτρια, ΔέσποιναΚ, Λαχανάκι, Άννα, και τη Zoyfitsa απο το νέο της blog. 🙂