Το μέσα… Μια αδιάλειπτη μάχη!!!

fb_img_1441706084586

Η συνεχής μάχη με τον εαυτό, που την τελική έκβαση κανείς δεν ξέρει εκτός από εκείνον που οριστικά αποφασίζει να παραδοθεί. 

Μια μάχη εντελώς προσωπική, που ο ρυθμός και η έντασή της μοιάζει με τον χορό των Ιπποτών (Μοντέγοι και Καπουλέτοι) του Prokofiev.

Η μόνη μάχη που κρατά μέχρι το τέλος της ζωή μας…

Οι σκάρτοι άνθρωποι δεν έχουν θέση στη ζωή σου

1.-Christine-Meyer-Self-portrait-Studio-5-BA-Fine-Art Της Στεύης Τσούτση

Σε τούτη τη ζωή, την τόσο μικρή μα και τόσο μεγάλη συνάμα, θα γνωρίσεις πολλούς ανθρώπους.
Άλλους καλούς, άλλους κακούς.
Θα γνωρίσεις ταπεινούς και μεγαλόστομους.
Θα γνωρίσεις εκείνους που θα σε φθονήσουν, θα σε υποτιμήσουν, θα σε συκοφαντήσουν.
Όχι επειδή απαραίτητα τους έκανες κάτι κακό.
Απλά επειδή μπορούν και θέλουν να το κάνουν.
Θα γνωρίσεις κι αυτούς που θα ανοίξουν την καρδιά τους να σε βάλουν δίχως όρους μέσα.

Μόνο και μόνο γιατί εκτίμησαν αυτό που είσαι.
Είδαν μέσα σου κάτι παραπάνω από αυτό που σου δείχνει ο καθρέφτης. Είδαν πράγματα για τα οποία μέχρι κι εσύ ο ίδιος αμφέβαλλες.
Βλέπεις, είναι η συναναστροφή με τους «άλλους», εκείνους που ορέγονται καρέκλες, σχέσεις και ζωές, που σε κάνει πολλές φορές να αμφιβάλλεις.
Γιατί το κουκούλι που φτιάχνουν με τα ψέματα τους, έχει τόση μαεστρία, που σε κάνει μες την κίβδηλη τελειότητά του να φοβάσαι τα ψέματα για αλήθεια.

Θα έρθουν στιγμές, άνθρωπε, που θα καταπατηθείς.
Θα έρθουν στιγμές που θα κοιτάς με δυσπιστία κάθε άνθρωπο που σε πλησιάζει, από το φόβο μιας ακόμη πισώπλατης μαχαιριάς.

maxresdefault

Θα έρθουν πολλές φορές ντυμένοι φίλοι οι εχθροί σου.
Και θα πληγωθείς.
Και θα αμφιβάλλεις για σένα. Θα αμφιβάλλεις για τη ζωή.
Μη με ρωτάς πως ξεχωρίζει κανείς τους ανθρώπους.
Μη με ρωτάς πως βρίσκει ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι σκάρτοι.

Δεν είναι μανάβικο η ζωή, να διαλέγεις τα φρούτα.
Κι είναι φορές που τα φαινόμενα απατούν.
Έτσι, ένα ωραίο, ζουμερό οπωρικό μπορεί να κρύβει μέσα του βρώμα και σαπίλα.

Και μυρίζει άσχημα η σαπίλα των ανθρώπων.
Σου σφίγγει την καρδιά, σου κόβει την ανάσα.
Και δακρύζεις. Και κλαις.
Άλλοτε από θυμό κι άλλοτε από απογοήτευση.
Γιατί εσύ τον κόσμο αυτό τον θέλησες αλλιώς. Και τη ζωή σου τη ζήτησες γεμάτη ανθρώπους όπως πρέπει.
Μήτε με πτυχία και περγαμηνές. Μήτε με ομορφιά και προίκες.
Θέλησες ανθρώπους σωστούς, ειλικρινείς και ταπεινούς.
Κι ευγνώμονες. Όπως παλεύεις να είσαι εσύ.

kravges

Θυμώνεις, το ξέρω. Είναι φορές που σε πνίγει η αδικία.
Σε πνίγει που δεν έχεις το βήμα να απαντήσεις στις συκοφαντίες, να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, να λύσεις ενδεχόμενες παρεξηγήσεις.

Μη φαρμακώνεσαι. Δεν αξίζει.
Καλύτερα από όλους πρέπει να ξέρεις εσύ τι αξίζεις.
Να στέκεις στον καθρέφτη και να κάνεις την αυτοκριτική σου.
Κι αν είσαι λάθος να μαστιγώνεσαι.
Αν δεν είσαι, να διαγράφεις. Δε θέλεις σκάρτους ανθρώπους κοντά σου.
Τους θες μακριά και με όποιον τρόπο κι αν έφυγαν καλώς καμωμένο.

Όλα για καλό, πάντα για καλό.
Εσύ απλά φρόντισε να είσαι σωστός. Όπως σου υπαγορεύει το μέσα σου.
Και φρόντισε τον εαυτό σου.
Αν δεν μπορείς να τον προστατεύσεις από τους κακούς, που ούτως ή άλλως θα βγουν στο δρόμο σου, μάθε τουλάχιστον να τον γιατρεύεις από την επίδρασή τους.
Γιάτρεψε τον από διχόνοιες, υποκρισίες και ψέματα. Γιάτρεψε τον από πληγές και δάκρυα.

Και σιγά σιγά, μάθε τον να αναγνωρίζει.
Και να φυλάγεται.
Αλλά όσες ασχήμιες κι αν βρεθούν στο δρόμο, όσο κι αν κλονιστεί η πίστη σου στον άνθρωπο, φύλαξέ μέσα σου την ελπίδα πως το αύριο, θα έχει μόνο καλοσύνη κι ανθρωπιά.


Γιατί αν χάσεις την ελπίδα, είσαι απλά κι εσύ χαμένος…

Να το θυμάσαι…

hqdefault

Πηγή

Στην αλλαγή του χρόνου…

The_Time_Traveler_by_xetobyte

Οφείλω μια συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα. Για εκείνα που μου έδωσε και δεν τα πήρα.
Μα και γι αυτά που μου ζήτησε και δεν του έδωσα.
Πάνω από όλα θέλω να κλάψω στην αγκαλιά Του, για όλες εκείνες τις μέρες που δεν έζησα και απλά επιβίωσα.

.
Να πω συγνώμη για όσα σε αγαπώ δεν είπα, σε αγκαλιές που δεν έδωσα, σε πόρτες που έκλεισα, σε τηλέφωνα που δεν σήκωσα, σε μάτια που δεν αντίκρισα, σε φιλιά που δεν σαρκώθηκαν και σε προσευχές που δεν ειπώθηκαν…

.
Τέλος να πω, ότι εάν βρήκες έναν άνθρωπο να σε νιώσει, να σε καταλάβει, να σε αγαπήσει, κράτα τον, κι ας είναι στην άλλη άκρη της γης.
Φτάνει που τον βρήκες….
Δεν θα σου τύχει πολλές φορές στην ζωή.
Και να θυμάσαι, ότι στα δώρα λες ευχαριστώ κι ας μην τα ξετυλίξεις ποτέ..


π.λίβυος 
Published in: on 5 Ιανουαρίου, 2015 at 22:49  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Υπόγειο

Ο Πάνος ως στρατιώτης ήταν υπεύθυνος για την παραλαβή και διανομή της αλληλογραφίας της μονάδας.
Μια μέρα έπεσε στα χέρια του κάποιο τεύχος του περιοδικού της Νέας Εστίας (τεύχος 1274).
Άνοιξε μια σελίδα στην τύχη και έπεσε πάνω στο «Υπόγειο» της Ρίτας Μπούμη-Παππά.
Έσκισε προσεκτικά το φύλλο και στην επόμενη έξοδο το έδωσε στον Χάρη…  
 
μετά από 2-3 μέρες το είχε μελοποιήσει.
 
Published in: on 13 Ιουλίου, 2014 at 12:32  Σχολιάστε  
Tags: ,

Έχεις απωθημένα; Κάνε το τεστ προσωπικότητας για να δεις!

masks

Αυτό το τεστ σχεδιάστηκε τον 19ο αιώνα από τον Ούγγρο ψυχίατρο Ζόντι (Szondi) – γι΄ αυτό και οι φωτογραφίες που το συνοδεύουν παρακάτω, καθώς και η ορολογία που χρησιμοποιείται, είναι εκείνης της εποχής.

Μ’ αυτό προσπαθούσε να διερευνήσει τις βαθύτερες παρορμήσεις (τα απωθημένα) ενός προσώπου, βάσει της συμπάθειας ή της αποστροφής που του προκαλούσαν οι συγκεκριμένες φωτογραφίες ψυχοπαθών. (περισσότερα…)

Cloud Atlas… και όλα είναι αλληλένδετα

Μια ταινία με πολύ έξυπνο σενάριο και εναλλαγές σε τόπους, χαρακτήρες, παρελθόν, παρόν και μέλλον! 

Η εξαιρετική μουσική που συνοδεύει όλη την ταινία, βοηθά να εντρυφήσουμε στο μήνυμα που θέλει να μας δώσει.

Ένα μάθημα για το πόσο σημαντικοί είμαστε διαχρονικά ανάλογα με τις πράξεις μας και πώς συνδεόμαστε όλοι μεταξύ μας.

Πολύ καλή και πολύ όμορφα διδάγματα, αν μπορέσουμε και τα δούμε πέρα από τον τρόπο που πραγματεύεται τις ιστορίες η ταινία!

 

Published in: on 24 Μαρτίου, 2013 at 17:12  Comments (1)  
Tags: , , ,

Στην Κόνιτσα με ομίχλη

Konitsa omixli (7)

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πόσο μου αρέσουν τα χειμωνιάτικα τοπία, όχι μόνο να τα βλέπω αλλά να τα ζω.

Στην Κόνιτσα είχα πολλές φορές την ευκαιρία να δω τέτοια τοπία με πολλές εναλλαγές του καιρού όπου τα σύννεφα είναι πιο χαμηλά από τις βουνοκορφές ή με τον ήλιο να σημαδεύει με τις ακτίνες του συγκεκριμένα σημεία του ποταμού ή του δάσους και άλλες πολλές ομορφιές.

Η ομίχλη στην Κόνιτσα

Σήμερα το πρωί γύρω στις 10 οδηγώντας προς την Κόνιτσα είδα ότι εκτός από τον κάμπο, όλη η περιοχή καλυπτόταν από ένα σύννεφο. Η Τύμφη ξεπρόβαλε χιονισμένη πάνω από τα σύννεφα. Ένας τεράστιος όγκος που νόμιζες ότι βρισκόταν στον αέρα!!!

Μπήκα μέσα στην Κόνιτσα και αποφάσισα να περπατήσω μέσα στην ομίχλη.
Παντού ησυχία.
Μόνο στο μυαλό μου έπαιζε δυνατά μια επιβλητική μουσική. 

Περπατούσα και σε κάθε βήμα βυθιζόμουν περισσότερο. Συνέχισα να χάνομαι στα μονοπάτια και τα λιθόστρωτα σοκάκια. 

Konitsa omixli (5)

Βρέθηκα σε μια άλλη εποχή που δεν ήθελα να αφήσω.
Απορροφημένος σε σκέψεις και σε μουσικές, περπατούσα στο παρελθόν…

Όμως έπρεπε να επιστρέψω στο σήμερα και εγώ και οι σκέψεις μου.

Όταν αυτό έγινε κοίταξα να αποθανατίσω  ένα μικρό μέρος αυτής της περιπλάνησης.
Konitsa omixli (2) Konitsa omixli (3) Konitsa omixli (4)Konitsa omixli (6)

Published in: on 19 Δεκέμβριος, 2012 at 13:50  2 Σχόλια  

Καταπληκτικό αφιέρωμα στους «υδάτινους» φωτογράφους (Dark Side of the Lens)

Συνήθως την παράσταση κλέβουν οι πρωταγωνιστές…

είναι όμως κάποιοι άλλοι εκείνοι που τους προβάλλουν!

Η μικρή μήκους ταινία Dark Side of  the Lens που τα τελευταία δύο χρόνια βραβεύεται συνεχώς,

μας δείχνει τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες των φωτογράφων των extreme sports.

Απολαύστε το…!!!

The best music of Spy Game

Μια καταπληκτική μουσική που την έψαχνα για καιρό…
Ίσως ένα θλιβερό μα απαραίτητο ταξίδι στον εαυτό.

Beirut, A War Zone – Harry Gregson Williams

 

Περιπλάνηση για την άγρια μοναξιά

 

Όλα τα φύλλα φαίνονταν σα σμαραγδένια κι όλα τα λουλούδια σα μεταμορφωμένα κι ολόλαμπρα.
Του κάκου ερεύνησε παντού την άγρια μοναξιά.
Ωστόσο πάλι μεγαλώσανε οι ελπίδες του σα βγήκε σ’ ένα ύψωμα κι αντίκρυσε πέρα μακριά, όμοια με τη δική του κάποια λάμψη.
«Α, να, επιτέλους!» σκέφτηκε, «βρήκα το ταίρι μου» και τράβηξε γραμμή κατά κει.
Δε λογάριασε καθόλου πόσο ήτανε δυσάρεστο να σέρνεται μες από βάλτους και καλάμια, γιατί όσο κι αν προτιμούσε να ζει στων βουνών τα λιβάδια και στις ψηλές βραχοσχισμάδες, να τρέφεται με τ’ αρωματισμένα χορταράκια και με την απαλή δροσιά ή σε κρυστάλλινη πηγή τη δίψα του να σβήνει, θα μπορούσε ωστόσο, για το λατρεμένο του χρυσάφι και για την ελπίδα του λαμπρού φωτός, ό,τι του ζητούσαν να το κάνει.

Goethe
Published in: on 1 Μαρτίου, 2012 at 14:46  Σχολιάστε  
Tags: , ,