Νίτσε: «Η ευφυΐα ενός ανθρώπου μετριέται με τη δόση του χιούμορ που είναι ικανός να χρησιμοποιήσει.»

frintrich-nitse-i-pio-megali-techni-einai-na-xereis-na-apochoreis-tin-katallili-stigmi-450x270

Η ευφυΐα ενός ανθρώπου μετριέται με τη δόση του χιούμορ που είναι ικανός να χρησιμοποιήσει. – Φ. Νίτσε

Ο Νίτσε μίλησε επανειλημμένα για τη σπουδαιότητα του χιούμορ, το οποίο έβλεπε σαν σανίδα σωτηρίας από τις πίκρες που μας φέρνει η ζωή.
«Ο άνθρωπος σε όλο τον κόσμο υποφέρει τρομερά τόσο που αναγκάσθηκε να επινοήσει το γέλιο».

Κι έφτασε ακόμα και να αμφισβητήσει κάθε διαβεβαίωση που παρουσιαζόταν ενδεδυμένη με υπερβολική σοβαρότητα: «Θα έπρεπε να ονομάζουμε ψεύτικη κάθε αλήθεια που δεν συνοδεύεται τουλάχιστον από ένα χαμόγελο».

Ας δούμε και τα θεραπευτικά οφέλη του γέλιου, όπως διατείνεται η ιατρική:

  • Ενεργεί σαν αναισθητικό κατά του πόνου.
  • Βελτιώνει το κυκλοφορικό σύστημα και ρυθμίζει την πίεση του αίματος.
  • Είναι αεροβική άσκηση: 5 λεπτά γέλιου ισοδυναμούν με 45 λεπτά ελαφριάς άσκησης.
  • Αποφορτίζει τα όργανα.
  • Ενισχύει τις άμυνες και προλαβαίνει ασθένειες.
  • Μειώνει το στρες και την κόπωση.
  • Απελευθερώνει ενδορφίνες: ορμόνες της ευτυχίας.
  • Προκαλεί μυϊκή χαλάρωση και ευεξία.
  • Βοηθάει ώστε τα προβλήματα να απαλύνονται.
Άλλαν ΠέρσυΝίτσε: 99 μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας
(Εκδόσεις Πατάκη, 2009, σ. 117-118)

 

Το δικό μου συμπληρωματικό σχόλιο, είναι το παρακάτω:

201712051925508286

15 αποφθέγματα του Charles Bukowski για ψυχική ανθεκτικότητα

f677ea4c074fa1b18e7d3b000d7f0ed5_L

Ο Charles Bukowski (1920-1994) ήταν συγγραφέας και ποιητής και θεωρείται από τους αμφιλεγόμενους καλλιτέχνες του προηγούμενου αιώνα.

Έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια με έναν πατέρα που του ασκούσε βία,  με αποτέλεσμα ο  ίδιος ο Bukowski να πει ότι ο πόνος και η κατάθλιψη που βίωσε είναι αυτά που τον ενέπνευσαν να γράφει.
Οι παρακάτω φράσεις του, βοηθούν στο να αναπτύξουμε ανθεκτικότητα, όπως κι εκείνος είχε καταφέρει να κάνει, παρά τις αντιξοότητες που είχε να αντιμετωπίσει.

1. «Μερικοί άνθρωποι δεν τρελαίνονται ποτέ. Πόσο απαίσια πρέπει να είναι η ζωή τους»

2. «Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι χαζοί άνθρωποι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση»

3. «Οι άνθρωποι χωρίς ηθική συχνά θεωρούν τους εαυτούς τους πιο ελεύθερους, αλλά αυτό που ισχύει περισσότερο είναι πως δεν έχουν την ικανότητα να νοιώσουν ή να αγαπήσουν»

4. «Αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι πόσο καλά περπατάς μέσα από τη φωτιά»

5. «Μερικές φορές σηκώνεσαι απ’ το κρεββάτι το πρωί και σκέφτεσαι δεν πρόκειται να τα καταφέρω, αλλά μέσα σου γελάς – επειδή θυμάσαι όλες τις φορές που ένοιωσες έτσι»

6. «Αν χάνεις την ψυχή σου και το ξέρεις, τότε έχει μείνει λίγη ακόμα ψυχή για να χάσεις»

7. «Το πιο απαίσιο δεν είναι ο θάνατος, αλλά οι ζωές που κάνουν οι άνθρωποι ή δεν κάνουν μέχρι τον θάνατό τους»

8. «Βρισκόμαστε εδώ για να γελάμε με τις πιθανότητες και για να ζούμε τη ζωή μας τόσο καλά, που ο θάνατος θα τρέμει στην ιδέα να μας πάρει»

9. «Χρειάζεται να πεθάνουμε κάποιες φορές, πριν μπορέσουμε πραγματικά να ζήσουμε»

10. «Αρχίζεις να σώζεις τον κόσμο, σώζοντας έναν άνθρωπο τη φορά• όλα τα υπόλοιπα είναι πομπώδης ρομαντισμός ή πολιτική»

11. «Όλοι πρόκειται να πεθάνουμε, όλοι, μα τι τσίρκο! Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας κάνει να αγαπάμε ο ένας τον άλλο, αλλά δεν ισχύει αυτό. Είμαστε τρομοκρατημένοι και ισοπεδωμένοι από ασήμαντα πράγματα και μας κατατρώει το τίποτα»

12. «Βρες αυτό που αγαπάς και άφησέ το να σε σκοτώσει»

13. «Μήπως γίνεσαι αυτό που πάντα μισούσες;»

14. «Αν έχεις την ικανότητα να αγαπήσεις, αγάπησε τον εαυτό σου πρώτα»

15. «Η ελεύθερη ψυχή είναι σπάνιο πράγμα, αλλά την αναγνωρίζεις, όταν τη βλέπεις. Επειδή βασικά νιώθεις καλά, πολύ καλά όταν είσαι κοντά της ή μαζί της».

Bukowski-750.jpg

Αυτά είναι τα 9 πιο «δυνατά» συμπεράσματα του Χαλίλ Γκιμπράν για τη ζωή!

1. Να είσαι ευγνώμων για τις δύσκολες στιγμές. Σου έδειξαν πόσο δυνατός μπορείς να είσαι.

2. Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών ανθρώπων.

3. Μπορεί να ξεχνάς εκείνους που σε έκαναν να γελάσεις, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις εκείνους που ήταν δίπλα σου στις πιο σκοτεινές στιγμές.

4. Για να καταλάβεις την καρδιά και το μυαλό ενός ανθρώπου, δες τι σε εμπνέει να κάνεις.

5. Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα. Τα βλέπουμε σύμφωνα με το ποιοι είμαστε εμείς.

6. Η αληθινή αγάπη δημιουργείται όταν δυο άνθρωποι βρεθούν κοντά πρώτα στο πνεύμα.

7. Η στάση σου απέναντι στη ζωή, θα καθορίσει και την στάση της ζωής απέναντί σου.

8. Να είσαι ευγνώμων για τα καλά και τα άσχημα στη ζωή σου. Και τα δύο σου δίδαξαν κάτι.

9. Αν προσεύχεσαι όταν βρέχει, θυμήσου να προσευχηθείς και όταν έχει λιακάδα.

Κάθε φράση και μια πραγματικότητα. 
Βρίσκουμε αλήθειες μέσα σε αυτές, βλέπουμε κομμάτια του εαυτού μας και παραινέσεις για το πως θα έπρεπε να σκεφτόμαστε. 
Το σημαντικό όμως είναι να καταλάβουμε τα νοήματα αυτά, να τα εφαρμόσουμε και να μπορέσουμε να τα κάνουμε κτήμα μας για μια καλύτερη ζωή. 

Άλλωστε, εμείς διαλέγουμε τις χαρές και τις λύπες μας πολύ πριν τις ζήσουμε…!!!

Το μέσα… Μια αδιάλειπτη μάχη!!!

fb_img_1441706084586

Η συνεχής μάχη με τον εαυτό, που την τελική έκβαση κανείς δεν ξέρει εκτός από εκείνον που οριστικά αποφασίζει να παραδοθεί. 

Μια μάχη εντελώς προσωπική, που ο ρυθμός και η έντασή της μοιάζει με τον χορό των Ιπποτών (Μοντέγοι και Καπουλέτοι) του Prokofiev.

Η μόνη μάχη που κρατά μέχρι το τέλος της ζωή μας…

Μήπως ζούμε στο Σπήλαιο του Πλάτωνα;

Σπήλαιο του Πλάτωνα

Η Θεωρία του Σπηλαίου είναι απόσπασμα από την Πολιτεία του Πλάτωνα.
Είναι ένα κείμενο που αφυπνίζει.
Ξυπνά το νου και μας βάζει να σκεφτούμε το τι ζούμε, πώς το ζούμε και αν ο αληθινός κόσμος είναι αυτός ή αν η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Πολλές οι απόψεις που έχουν ειπωθεί για την αλληγορική έννοια που έχει το κείμενο αυτό. 

Το μυαλό μου όμως πήγε αμέσως στη μετά θάνατον ζωή!
Εκείνη που τελικά θα είναι η αληθινή.

Ότι κι αν έχουμε ακούσει, όσοι φωτισμένοι και άγιοι άνθρωποι κι αν μίλησαν για το τι μας περιμένει σε εκείνο το «ταξίδι», εμείς συνεχίζουμε να ζούμε σαν τυφλοί για το τώρα. 

Πιστεύουμε μόνο αυτό που εμείς βλέπουμε και όχι αυτό που είναι! 

Στο Σπήλαιο επικρατεί το σκοτάδι και έξω από αυτό ο Ήλιος. Ο Ήλιος συμβολίζει το Αγαθό. Χωρίς Θεό, οι άνθρωποι ζουν μέσα στο σκοτάδι.

Ο κόσμος μέσα στο σπήλαιο εκφράζει την εμμονή στα «αισθητά πράγματα», όσων μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους, ενώ η άνοδος στον πραγματικό κόσμο και η όραση των αληθινών Ιδεών υπό το φως του Ήλιου οδηγούν την ψυχή στην τελείωση και την εναρμόνισή της με τον Θεό. 
Δείτε το βίντεο

Περιπλάνηση για την άγρια μοναξιά

 

Όλα τα φύλλα φαίνονταν σα σμαραγδένια κι όλα τα λουλούδια σα μεταμορφωμένα κι ολόλαμπρα.
Του κάκου ερεύνησε παντού την άγρια μοναξιά.
Ωστόσο πάλι μεγαλώσανε οι ελπίδες του σα βγήκε σ’ ένα ύψωμα κι αντίκρυσε πέρα μακριά, όμοια με τη δική του κάποια λάμψη.
«Α, να, επιτέλους!» σκέφτηκε, «βρήκα το ταίρι μου» και τράβηξε γραμμή κατά κει.
Δε λογάριασε καθόλου πόσο ήτανε δυσάρεστο να σέρνεται μες από βάλτους και καλάμια, γιατί όσο κι αν προτιμούσε να ζει στων βουνών τα λιβάδια και στις ψηλές βραχοσχισμάδες, να τρέφεται με τ’ αρωματισμένα χορταράκια και με την απαλή δροσιά ή σε κρυστάλλινη πηγή τη δίψα του να σβήνει, θα μπορούσε ωστόσο, για το λατρεμένο του χρυσάφι και για την ελπίδα του λαμπρού φωτός, ό,τι του ζητούσαν να το κάνει.

Goethe

Αποφάσεις του κενού

Οριστικές αποφάσεις για το μέλλον ενός προκαθορισμένου και σίγουρου τέλους μπορούν να υπάρξουν;
Ε, λοιπόν αυτές τις αποφάσεις τυχαίνει να περιμένω.
Αποφάσεις που ούτε πρόκειται να αλλάξουν κάτι, ούτε να επηρεάσουν το αύριο ή εμένα… τουλάχιστον προσωρινά!
Γράφω ασάφειες; Μα φυσικά.
Πώς αλλιώς να περιγράψεις το ανούσιο;

Ο φόβος για Αλήθεια

Πήρα αφορμή από κάποια σχόλια στο τελευταίο post που αφορούσαν στην Αλήθεια, για το πόσο ωφέλιμη, αναγκαία ή σκληρή μπορεί να είναι.
Φαίνεται ότι όλοι χρειαζόμαστε «εγγυήσεις» προκειμένου να βγούμε αλώβητοι από μια συνάντηση με την Αλήθεια.
Μα υπάρχει πραγματική αναζήτηση τότε; Στην αναζήτηση δεν υπάρχουν εγγυήσεις για το αποτέλεσμα, ούτε καν αν θα είναι τελικό!
O Μολιέρος είχε γράψει πως
«Το φως της αλήθειας έκανε πολλούς ανθρώπους να επιζητούνε να κρυφτούν πίσω από τη παχιά σκιά της»
Είναι πράγματι έτσι
;
Μάθαμε να ζούμε στο σκοτάδι, στην πλάνη, και δε μας ενδιαφέρει να ζήσουμε στο φως; Μας φοβίζει;
Είναι πράγματι έτσι.
Ο Νίτσε είπε ότι «Έχουμε ανάγκη την τέχνη, για να μη μας σκοτώσει η Αλήθεια» και πως «Το μαρτύριο είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να βρεις την Αλήθεια».
Αξίζει λοιπόν η αναζήτηση αυτή; Είναι ωφέλιμη;
Στη βουδιστική φιλοσοφία υπάρχει το παρακάτω κείμενο:


Κοίταξε τον ουρανό και τη γη και σκέψου ότι όλα αυτά τα πράγματα περνούν. Όλα τα βουνά κι οι ποταμοί που βλέπεις κι όλες οι μορφές της ζωής κι όλες οι δημιουργίες της φύσης, όλα περνούν. Τότε θα καταλάβεις την Αλήθεια. Θα δεις τι μένει, τι δεν περνάει.

Ακόμα κι αν είναι δύσκολη αυτή η προσπάθεια, αξίζει και μόνο για το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα θα είναι ένα ωφέλιμο δώρο για τον εαυτό μας, έστω και μακροπρόθεσμα…


Αυτός που αναζητά ας μη σταματήσει ν’αναζητά μέχρι να βρει.
Όταν βρει, θα ταραχτεί.
Όταν ταραχτεί, θα νοιώσει κατάπληξη και θα βασιλεύει υπεράνω όλων.

Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Θωμά

Μη ζητάς αποδοχή. Βρες τον δρόμο σου…


Το καθήκον σου είναι να αποδεχτείς τον εαυτό σου – όχι να βρεις τρόπους να κερδίσεις τη δική μου αποδοχή!

Πώς να τον κάνω να δει ότι τα προβλήματά του ζητούν προσοχή, μόνο για να αποκρύψουν αυτό που δεν θέλει να δει;
Ευτελείς σκέψεις διηθούν το μυαλό του σαν μύκητες.
Στο τέλος θα σαπίσουν το σώμα του.
Καθώς έφευγε σήμερα, τον ρώτησα τι θα έβλεπε, αν δεν τον τύφλωναν τα ασήμαντα. Μ’αυτόν τον τρόπο του έδειχνα το δρόμο.
Θα τον πάρει;


Αποσπάσματα από το εκπληκτικό βιβλίο του Irv
in Yalom «Όταν έκλαψε ο Νίτσε»

Ο παράλογος άνθρωπος (Μέρος IV)

«Το πεδίο μου είναι ο χρόνος», λέει ο Γκαίτε. Να λοιπόν μια παράλογη φράση. Τι είναι πράγματι ο παράλογος άνθρωπος; Αυτός που, χωρίς ν’αρνείται το αιώνιο, δεν κάνει τίποτα γι’αυτό.
Όχι πως η νοσταλγία του είναι ξένη.
Μα προτιμά το κουράγιο του και το συλλογισμό του. Το ένα του μαθαίνει να ζει οριστικά και αμετάκλητα και ν’αρκείται σε ό,τι έχει, το άλλο τον ενημερώνει για τα όριά του.
Σίγουρος για την ελευθερία του που έχει ένα τέλος, για τη δίχως μέλλον επανάστασή του και τη φθαρτή του συνείδηση, συνεχίζει την περιπέτειά του όσο διαρκεί η ζωή του.
Εδώ είναι το πεδίο του, εδώ είναι η δράση του που δεν αφήνει σε καμιά κρίση εκτός από τη δική του.
Μια πιο γεμάτη ζωή δεν σημαίνει γι’αυτόν μια άλλη ζωή.

Δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουμε για ηθική. Μια μόνο ηθική μπορεί να παραδεχτεί ο παράλογος άνθρωπος, την ηθική που είναι ένα με το Θεό: εκείνη που υπαγορεύεται. Όμως ο παράλογος άνθρωπος ζει μακριά από τον Θεό.
Όσο για τις άλλες ηθικές ο παράλογος άνθρωπος βρίσκει μονάχα δικαιολογίες και δεν έχει τίποτα να δικαιολογήσει.

Ακόμα και η λογική λοιπόν, με τον δικό της τρόπο, μου λέει ότι ο κόσμος είναι παράλογος. Το αντίθετό της, που είναι η τυφλή λογική, μπορεί να ισχυρίζεται ότι τα πάντα είναι σαφή!


Η μόνη πραγματική διέξοδος, βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου δεν υπάρχει διέξοδος για την ανθρώπινη κρίση. Διαφορετικά, ποια η
ανάγκη του Θεού;
Στρεφόμαστε στο Θεό για να επιτύχουμε το αδύνατο.
Όσο για το δυνατό, οι άνθρωποι αρκούν.