Αυτά είναι τα 9 πιο «δυνατά» συμπεράσματα του Χαλίλ Γκιμπράν για τη ζωή!

1. Να είσαι ευγνώμων για τις δύσκολες στιγμές. Σου έδειξαν πόσο δυνατός μπορείς να είσαι.

2. Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών ανθρώπων.

3. Μπορεί να ξεχνάς εκείνους που σε έκαναν να γελάσεις, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις εκείνους που ήταν δίπλα σου στις πιο σκοτεινές στιγμές.

4. Για να καταλάβεις την καρδιά και το μυαλό ενός ανθρώπου, δες τι σε εμπνέει να κάνεις.

5. Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα. Τα βλέπουμε σύμφωνα με το ποιοι είμαστε εμείς.

6. Η αληθινή αγάπη δημιουργείται όταν δυο άνθρωποι βρεθούν κοντά πρώτα στο πνεύμα.

7. Η στάση σου απέναντι στη ζωή, θα καθορίσει και την στάση της ζωής απέναντί σου.

8. Να είσαι ευγνώμων για τα καλά και τα άσχημα στη ζωή σου. Και τα δύο σου δίδαξαν κάτι.

9. Αν προσεύχεσαι όταν βρέχει, θυμήσου να προσευχηθείς και όταν έχει λιακάδα.

Κάθε φράση και μια πραγματικότητα. 
Βρίσκουμε αλήθειες μέσα σε αυτές, βλέπουμε κομμάτια του εαυτού μας και παραινέσεις για το πως θα έπρεπε να σκεφτόμαστε. 
Το σημαντικό όμως είναι να καταλάβουμε τα νοήματα αυτά, να τα εφαρμόσουμε και να μπορέσουμε να τα κάνουμε κτήμα μας για μια καλύτερη ζωή. 

Άλλωστε, εμείς διαλέγουμε τις χαρές και τις λύπες μας πολύ πριν τις ζήσουμε…!!!

Published in: on 26 Μαΐου, 2017 at 15:06  Σχολιάστε  
Tags: , , ,

Το μέσα… Μια αδιάλειπτη μάχη!!!

fb_img_1441706084586

Η συνεχής μάχη με τον εαυτό, που την τελική έκβαση κανείς δεν ξέρει εκτός από εκείνον που οριστικά αποφασίζει να παραδοθεί. 

Μια μάχη εντελώς προσωπική, που ο ρυθμός και η έντασή της μοιάζει με τον χορό των Ιπποτών (Μοντέγοι και Καπουλέτοι) του Prokofiev.

Η μόνη μάχη που κρατά μέχρι το τέλος της ζωή μας…

Μήπως ζούμε στο Σπήλαιο του Πλάτωνα;

Σπήλαιο του Πλάτωνα

Η Θεωρία του Σπηλαίου είναι απόσπασμα από την Πολιτεία του Πλάτωνα.
Είναι ένα κείμενο που αφυπνίζει.
Ξυπνά το νου και μας βάζει να σκεφτούμε το τι ζούμε, πώς το ζούμε και αν ο αληθινός κόσμος είναι αυτός ή αν η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Πολλές οι απόψεις που έχουν ειπωθεί για την αλληγορική έννοια που έχει το κείμενο αυτό. 

Το μυαλό μου όμως πήγε αμέσως στη μετά θάνατον ζωή!
Εκείνη που τελικά θα είναι η αληθινή.

Ότι κι αν έχουμε ακούσει, όσοι φωτισμένοι και άγιοι άνθρωποι κι αν μίλησαν για το τι μας περιμένει σε εκείνο το «ταξίδι», εμείς συνεχίζουμε να ζούμε σαν τυφλοί για το τώρα. 

Πιστεύουμε μόνο αυτό που εμείς βλέπουμε και όχι αυτό που είναι! 

Στο Σπήλαιο επικρατεί το σκοτάδι και έξω από αυτό ο Ήλιος. Ο Ήλιος συμβολίζει το Αγαθό. Χωρίς Θεό, οι άνθρωποι ζουν μέσα στο σκοτάδι.

Ο κόσμος μέσα στο σπήλαιο εκφράζει την εμμονή στα «αισθητά πράγματα», όσων μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους, ενώ η άνοδος στον πραγματικό κόσμο και η όραση των αληθινών Ιδεών υπό το φως του Ήλιου οδηγούν την ψυχή στην τελείωση και την εναρμόνισή της με τον Θεό. 
Δείτε το βίντεο

Published in: on 30 Αύγουστος, 2013 at 00:03  Σχολιάστε  
Tags: , , , , ,

Περιπλάνηση για την άγρια μοναξιά

 

Όλα τα φύλλα φαίνονταν σα σμαραγδένια κι όλα τα λουλούδια σα μεταμορφωμένα κι ολόλαμπρα.
Του κάκου ερεύνησε παντού την άγρια μοναξιά.
Ωστόσο πάλι μεγαλώσανε οι ελπίδες του σα βγήκε σ’ ένα ύψωμα κι αντίκρυσε πέρα μακριά, όμοια με τη δική του κάποια λάμψη.
«Α, να, επιτέλους!» σκέφτηκε, «βρήκα το ταίρι μου» και τράβηξε γραμμή κατά κει.
Δε λογάριασε καθόλου πόσο ήτανε δυσάρεστο να σέρνεται μες από βάλτους και καλάμια, γιατί όσο κι αν προτιμούσε να ζει στων βουνών τα λιβάδια και στις ψηλές βραχοσχισμάδες, να τρέφεται με τ’ αρωματισμένα χορταράκια και με την απαλή δροσιά ή σε κρυστάλλινη πηγή τη δίψα του να σβήνει, θα μπορούσε ωστόσο, για το λατρεμένο του χρυσάφι και για την ελπίδα του λαμπρού φωτός, ό,τι του ζητούσαν να το κάνει.

Goethe
Published in: on 1 Μαρτίου, 2012 at 14:46  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Αποφάσεις του κενού

Οριστικές αποφάσεις για το μέλλον ενός προκαθορισμένου και σίγουρου τέλους μπορούν να υπάρξουν;
Ε, λοιπόν αυτές τις αποφάσεις τυχαίνει να περιμένω.
Αποφάσεις που ούτε πρόκειται να αλλάξουν κάτι, ούτε να επηρεάσουν το αύριο ή εμένα… τουλάχιστον προσωρινά!
Γράφω ασάφειες; Μα φυσικά.
Πώς αλλιώς να περιγράψεις το ανούσιο;

Published in: on 20 Ιανουαρίου, 2010 at 21:09  11 Σχόλια  

Ο φόβος για Αλήθεια

Πήρα αφορμή από κάποια σχόλια στο τελευταίο post που αφορούσαν στην Αλήθεια, για το πόσο ωφέλιμη, αναγκαία ή σκληρή μπορεί να είναι.
Φαίνεται ότι όλοι χρειαζόμαστε «εγγυήσεις» προκειμένου να βγούμε αλώβητοι από μια συνάντηση με την Αλήθεια.
Μα υπάρχει πραγματική αναζήτηση τότε; Στην αναζήτηση δεν υπάρχουν εγγυήσεις για το αποτέλεσμα, ούτε καν αν θα είναι τελικό!
O Μολιέρος είχε γράψει πως
«Το φως της αλήθειας έκανε πολλούς ανθρώπους να επιζητούνε να κρυφτούν πίσω από τη παχιά σκιά της»
Είναι πράγματι έτσι
;
Μάθαμε να ζούμε στο σκοτάδι, στην πλάνη, και δε μας ενδιαφέρει να ζήσουμε στο φως; Μας φοβίζει;
Είναι πράγματι έτσι.
Ο Νίτσε είπε ότι «Έχουμε ανάγκη την τέχνη, για να μη μας σκοτώσει η Αλήθεια» και πως «Το μαρτύριο είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να βρεις την Αλήθεια».
Αξίζει λοιπόν η αναζήτηση αυτή; Είναι ωφέλιμη;
Στη βουδιστική φιλοσοφία υπάρχει το παρακάτω κείμενο:


Κοίταξε τον ουρανό και τη γη και σκέψου ότι όλα αυτά τα πράγματα περνούν. Όλα τα βουνά κι οι ποταμοί που βλέπεις κι όλες οι μορφές της ζωής κι όλες οι δημιουργίες της φύσης, όλα περνούν. Τότε θα καταλάβεις την Αλήθεια. Θα δεις τι μένει, τι δεν περνάει.

Ακόμα κι αν είναι δύσκολη αυτή η προσπάθεια, αξίζει και μόνο για το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα θα είναι ένα ωφέλιμο δώρο για τον εαυτό μας, έστω και μακροπρόθεσμα…


Αυτός που αναζητά ας μη σταματήσει ν’αναζητά μέχρι να βρει.
Όταν βρει, θα ταραχτεί.
Όταν ταραχτεί, θα νοιώσει κατάπληξη και θα βασιλεύει υπεράνω όλων.

Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Θωμά

Μη ζητάς αποδοχή. Βρες τον δρόμο σου…


Το καθήκον σου είναι να αποδεχτείς τον εαυτό σου – όχι να βρεις τρόπους να κερδίσεις τη δική μου αποδοχή!

Πώς να τον κάνω να δει ότι τα προβλήματά του ζητούν προσοχή, μόνο για να αποκρύψουν αυτό που δεν θέλει να δει;
Ευτελείς σκέψεις διηθούν το μυαλό του σαν μύκητες.
Στο τέλος θα σαπίσουν το σώμα του.
Καθώς έφευγε σήμερα, τον ρώτησα τι θα έβλεπε, αν δεν τον τύφλωναν τα ασήμαντα. Μ’αυτόν τον τρόπο του έδειχνα το δρόμο.
Θα τον πάρει;


Αποσπάσματα από το εκπληκτικό βιβλίο του Irv
in Yalom «Όταν έκλαψε ο Νίτσε»

Published in: on 24 Σεπτεμβρίου, 2008 at 09:41  21 Σχόλια  
Tags:

Ο παράλογος άνθρωπος (Μέρος IV)

«Το πεδίο μου είναι ο χρόνος», λέει ο Γκαίτε. Να λοιπόν μια παράλογη φράση. Τι είναι πράγματι ο παράλογος άνθρωπος; Αυτός που, χωρίς ν’αρνείται το αιώνιο, δεν κάνει τίποτα γι’αυτό.
Όχι πως η νοσταλγία του είναι ξένη.
Μα προτιμά το κουράγιο του και το συλλογισμό του. Το ένα του μαθαίνει να ζει οριστικά και αμετάκλητα και ν’αρκείται σε ό,τι έχει, το άλλο τον ενημερώνει για τα όριά του.
Σίγουρος για την ελευθερία του που έχει ένα τέλος, για τη δίχως μέλλον επανάστασή του και τη φθαρτή του συνείδηση, συνεχίζει την περιπέτειά του όσο διαρκεί η ζωή του.
Εδώ είναι το πεδίο του, εδώ είναι η δράση του που δεν αφήνει σε καμιά κρίση εκτός από τη δική του.
Μια πιο γεμάτη ζωή δεν σημαίνει γι’αυτόν μια άλλη ζωή.

Δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουμε για ηθική. Μια μόνο ηθική μπορεί να παραδεχτεί ο παράλογος άνθρωπος, την ηθική που είναι ένα με το Θεό: εκείνη που υπαγορεύεται. Όμως ο παράλογος άνθρωπος ζει μακριά από τον Θεό.
Όσο για τις άλλες ηθικές ο παράλογος άνθρωπος βρίσκει μονάχα δικαιολογίες και δεν έχει τίποτα να δικαιολογήσει.

Ακόμα και η λογική λοιπόν, με τον δικό της τρόπο, μου λέει ότι ο κόσμος είναι παράλογος. Το αντίθετό της, που είναι η τυφλή λογική, μπορεί να ισχυρίζεται ότι τα πάντα είναι σαφή!


Η μόνη πραγματική διέξοδος, βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου δεν υπάρχει διέξοδος για την ανθρώπινη κρίση. Διαφορετικά, ποια η
ανάγκη του Θεού;
Στρεφόμαστε στο Θεό για να επιτύχουμε το αδύνατο.
Όσο για το δυνατό, οι άνθρωποι αρκούν.

Το παράλογο και ο Χρόνος. (Μέρος ΙΙΙ)

Για όλες τις μέρες μιας άχαρης ζωής, ο χρόνος μάς στηρίζει. Έρχεται όμως πάντα η στιγμή που χρειάζεται να τον στηρίξουμε κι εμείς.
Ζούμε με το μέλλον: «αύριο», «αργότερα», «όταν θα τακτοποιηθείς σε μια δουλειά», «όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις».
Αυτές οι συνέπειες είναι θαυμαστές, γιατί τελικά θα πεθάνουμε.

Μα φτάνει η μέρα που ο άνθρωπος διαπιστώνει ή λέει ότι είναι τριάντα χρονών. Eπιβεβαιώνει έτσι τη νιότη του. Την ίδια στιγμή όμως συγκρίνει τον εαυτό του με το χρόνο. Παίρνει θέση σ’αυτόν.
Αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή και παραδέχεται ότι πρέπει να την περάσει.
Ανήκει στο χρόνο και, με τη φρίκη που τον κυριεύει, αναγνωρίζει σ’αυτόν τον χειρότερο εχθρό του.
Το αύριο, ευχόταν το αύριο, όταν όλο του το είναι θα ‘πρεπε να το αρνηθεί.
Αυτή η επανάσταση της σάρκας είναι το παράλογο.

Το παράλογο και η… ελευθερία! (Μέρος ΙΙ)

Για την ελευθερία, έχω ακριβώς την ίδια αντίληψη με τον φυλακισμένο ή τον σημερινό άνθρωπο μέσα στο Κράτος.

Ο άνθρωπος της καθημερινότητας, πριν γνωρίσει το παράλογο, ζει με στόχους, φροντίδα για το μέλλον ή για τη δικαίωση (απέναντι σε ποιον ή τι, δεν είναι εδώ το θέμα) εκτιμά τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται, υπολογίζει στο αύριο, στη σύνταξή του ή στη δουλειά των παιδιών του.

Πιστεύει ακόμα ότι μπορεί να κατευθύνει ορισμένα πράγματα στη ζωή του. Στην πραγματικότητα, ενεργεί σαν να ήταν ελεύθερος, ακόμα κι αν όλα τα γεγονότα διαψεύδουν τούτη την ελευθερία.

Μετά τη γνωριμία με το παράλογο, τα πάντα κλονίζονται. Τούτη η ιδέα του «υπάρχω», ο τρόπος μου να δρω λες και τα πάντα έχουν νόημα, όλα αυτά διαψεύδονται με ιλιγγιώδη τρόπο από τον παραλογισμό ενός πιθανού θανάτου.

Να σκέφτεσαι την επαύριο, να θέτεις ένα σκοπό, να έχεις προτιμήσεις, όλα αυτά προϋποθέτουν ότι πιστεύεις στην ελευθερία, ακόμα κι αν διαπιστώνεις πού και πού ότι δεν τη νoιώθεις.
Μα τούτη τη στιγμή, αυτή η ανώτερη ελευθερία, η ελευθερία του είμαι που θεμελιώνει από μόνη της μιαν αλήθεια, ξέρω λοιπόν ότι δεν υπάρχει.

Ο θάνατος είναι παρών ως μοναδική πραγματικότητα. Μετά απ’αυτόν, τέρμα το παιχνίδι.

Αλμπέρ Καμύ – Ο μύθος του Σισύφου

Αυτά που κατά κάποιο τρόπο ορίζουν τη ζωή είναι τα έργα, οι πράξεις, οι σκέψεις και τα θέλω τα δικά μας και των άλλων. Πέρα από κάθε μεταφυσική αντίληψη που έχουμε για τη ζωή και το θάνατο, η αλήθεια είναι ότι όλα τα παραπάνω «λήγουν» εδώ και αόριστη η ημερομηνία λήξης… Και ρωτώ:
Είναι παραλογισμός να πιστεύουμε ότι είμαστε ελεύθεροι;
Είναι λογικό να πιστεύουμε ότι είμαστε ελεύθεροι;