Ευπιστία και Δυσπιστία

 Caravaggio's Doubting Thomas

Ποιος ο εύπιστος και ποιος ο δύσπιστος! Δε μετάνιωσα που υπήρξα εύπιστος. Αφέθηκα να παρασυρθώ από μια διανοητική αδυναμία. Διότι αυτό είναι η ευπιστία.
Δεν σημαίνει ότι ο δύσπιστος δεν πρέπει να πιστεύει σε τίποτα. Πιστεύει σε λίγα. Κάθε φορά πιστεύει σ’ένα πράγμα, και σ’ένα δεύτερο μόνον αν απορρέει από το πρώτο. Προχωρεί με τρόπο μυωπικό, μεθοδικό, δεν αποτολμά ανοίγματα.
Όταν υπάρχουν δύο πράγματα ασυμβίβαστα κι εσύ τα πιστεύεις και τα δύο, με τη σκέψη ότι κάπου υπάρχει ένα τρίτο, απόκρυφο, πράγμα που τα συνδέει… ε, αυτό είναι ευπιστία.
Η δυσπιστία δεν αποκλείει την περιέργεια, την ανακούφιση. Δυσπιστώ στις αλυσίδες των ιδεών και αγαπώ την πολυφωνία τους.
Συνεχίζω την έρευνα, την αναζήτηση, δεν θα σταματήσω να ψάχνω, να συγκρίνω, να δέχομαι και να απορρίπτω. Μα η ταυτότητά μου γράφει… εύπιστος!