Τα τρία ποιήματα

O Σπύρος (Lock Heart) με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι ποιημάτων! Ορίστε λοιπόν τρία ποιήματα που μου αρέσουν πολύ για τον… ψυχισμό τους! Το πρώτο ποίημα γράφτηκε τον Μάιο του 1823 στην Ζάκυνθο από τον Διονύσιο Σολωμό και είναι μόνο οι πρώτοι στίχοι. Το δεύτερο είναι του Μενέλαου Λουντέμη από την ανθολογία το Σπαθί που εκδόθηκε το 1967 . Όσον αφορά το τρίτο ποίημα, γράφτηκε πριν από λίγα χρόνια…

Ο Ύμνος εις την Ελευθερία

Σε γνωρίζω από την κόψη

του σπαθιού την τρομερή,

σε γνωρίζω από την όψη

που με βία μετράει τη γη.

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

.

Πίσω δε γυρνώ
Και τώρα έχε γεια…
Και πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.
Πάω να καώ στις πυραμίδες του χαρτιού
που γέμισα με τους θυμούς και τα τραγούδια μου.
Πάω να ξαπλώσω τις παλάμες στο σταυρό
που φτιάξανε τα χέρια μου τα ίδια

Και πάλι έχε γεια.
Ξυπνήματα, τρυγήματα, τραγούδια.
Μεθύσια, φωσφορίσματα, μετάξια
και βραδινά φιλιά.
Εγώ πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.

Το ξέρω. Πως πίσω μου άφησα,
ίσκιους που δεν έδιωξα, τρόμους που δε σκότωσα
φράχτες που δεν γκρέμισα.

Το ξέρω. Πως πίσω μου άφησα
το βιβλίο της αγάπης αξεφύλλιστο,
το μήλο της ζωής αδάγκωτο.
Τα ξέρω όλα. Μα πίσω δε γυρνώ.

Ευχαριστώ για το ξύδι και το μέλι.
Για την χλόη και για το νέκταρ.
Μα – προπάντων – ευχαριστώ
για το «ευχαριστώ» που δεν άκουσα.

.

Άτιτλο
Όνειρό μου ψεύτικο
Ξύπνησα πάλι κι έφυγες
Πριν έρθει η αυγή
Το όνειρό μου τελείωσε
το ίδιο κι εσύ

Οι παραισθήσεις μου γλυκές
και πώς να το αντέξω
στο όνειρο το ψεύτικο
για πόσο να πιστέψω

Τώρα η νύχτα τελείωσε
Και ήρθε το πρωί
μες’το μυαλό μου έμεινες
Δεν χάθηκες εσύ

Όταν ο ήλιος ανατείλει
μαύρη αλήθεια θα με πνίγει
το παραμύθι θα χει’ φύγει
χωρίς εσένα πώς να ζω
κι όταν εσένα αντικρύσω
μέσα μου πάλι θα δακρύσω
το όνειρό μου θα σου κρύψω

πώς να σου πω το σ’αγαπώ;