Νίτσε: «Η ευφυΐα ενός ανθρώπου μετριέται με τη δόση του χιούμορ που είναι ικανός να χρησιμοποιήσει.»

frintrich-nitse-i-pio-megali-techni-einai-na-xereis-na-apochoreis-tin-katallili-stigmi-450x270

Η ευφυΐα ενός ανθρώπου μετριέται με τη δόση του χιούμορ που είναι ικανός να χρησιμοποιήσει. – Φ. Νίτσε

Ο Νίτσε μίλησε επανειλημμένα για τη σπουδαιότητα του χιούμορ, το οποίο έβλεπε σαν σανίδα σωτηρίας από τις πίκρες που μας φέρνει η ζωή.
«Ο άνθρωπος σε όλο τον κόσμο υποφέρει τρομερά τόσο που αναγκάσθηκε να επινοήσει το γέλιο».

Κι έφτασε ακόμα και να αμφισβητήσει κάθε διαβεβαίωση που παρουσιαζόταν ενδεδυμένη με υπερβολική σοβαρότητα: «Θα έπρεπε να ονομάζουμε ψεύτικη κάθε αλήθεια που δεν συνοδεύεται τουλάχιστον από ένα χαμόγελο».

Ας δούμε και τα θεραπευτικά οφέλη του γέλιου, όπως διατείνεται η ιατρική:

  • Ενεργεί σαν αναισθητικό κατά του πόνου.
  • Βελτιώνει το κυκλοφορικό σύστημα και ρυθμίζει την πίεση του αίματος.
  • Είναι αεροβική άσκηση: 5 λεπτά γέλιου ισοδυναμούν με 45 λεπτά ελαφριάς άσκησης.
  • Αποφορτίζει τα όργανα.
  • Ενισχύει τις άμυνες και προλαβαίνει ασθένειες.
  • Μειώνει το στρες και την κόπωση.
  • Απελευθερώνει ενδορφίνες: ορμόνες της ευτυχίας.
  • Προκαλεί μυϊκή χαλάρωση και ευεξία.
  • Βοηθάει ώστε τα προβλήματα να απαλύνονται.
Άλλαν ΠέρσυΝίτσε: 99 μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας
(Εκδόσεις Πατάκη, 2009, σ. 117-118)

 

Το δικό μου συμπληρωματικό σχόλιο, είναι το παρακάτω:

201712051925508286

15 αποφθέγματα του Charles Bukowski για ψυχική ανθεκτικότητα

f677ea4c074fa1b18e7d3b000d7f0ed5_L

Ο Charles Bukowski (1920-1994) ήταν συγγραφέας και ποιητής και θεωρείται από τους αμφιλεγόμενους καλλιτέχνες του προηγούμενου αιώνα.

Έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια με έναν πατέρα που του ασκούσε βία,  με αποτέλεσμα ο  ίδιος ο Bukowski να πει ότι ο πόνος και η κατάθλιψη που βίωσε είναι αυτά που τον ενέπνευσαν να γράφει.
Οι παρακάτω φράσεις του, βοηθούν στο να αναπτύξουμε ανθεκτικότητα, όπως κι εκείνος είχε καταφέρει να κάνει, παρά τις αντιξοότητες που είχε να αντιμετωπίσει.

1. «Μερικοί άνθρωποι δεν τρελαίνονται ποτέ. Πόσο απαίσια πρέπει να είναι η ζωή τους»

2. «Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι χαζοί άνθρωποι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση»

3. «Οι άνθρωποι χωρίς ηθική συχνά θεωρούν τους εαυτούς τους πιο ελεύθερους, αλλά αυτό που ισχύει περισσότερο είναι πως δεν έχουν την ικανότητα να νοιώσουν ή να αγαπήσουν»

4. «Αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι πόσο καλά περπατάς μέσα από τη φωτιά»

5. «Μερικές φορές σηκώνεσαι απ’ το κρεββάτι το πρωί και σκέφτεσαι δεν πρόκειται να τα καταφέρω, αλλά μέσα σου γελάς – επειδή θυμάσαι όλες τις φορές που ένοιωσες έτσι»

6. «Αν χάνεις την ψυχή σου και το ξέρεις, τότε έχει μείνει λίγη ακόμα ψυχή για να χάσεις»

7. «Το πιο απαίσιο δεν είναι ο θάνατος, αλλά οι ζωές που κάνουν οι άνθρωποι ή δεν κάνουν μέχρι τον θάνατό τους»

8. «Βρισκόμαστε εδώ για να γελάμε με τις πιθανότητες και για να ζούμε τη ζωή μας τόσο καλά, που ο θάνατος θα τρέμει στην ιδέα να μας πάρει»

9. «Χρειάζεται να πεθάνουμε κάποιες φορές, πριν μπορέσουμε πραγματικά να ζήσουμε»

10. «Αρχίζεις να σώζεις τον κόσμο, σώζοντας έναν άνθρωπο τη φορά• όλα τα υπόλοιπα είναι πομπώδης ρομαντισμός ή πολιτική»

11. «Όλοι πρόκειται να πεθάνουμε, όλοι, μα τι τσίρκο! Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας κάνει να αγαπάμε ο ένας τον άλλο, αλλά δεν ισχύει αυτό. Είμαστε τρομοκρατημένοι και ισοπεδωμένοι από ασήμαντα πράγματα και μας κατατρώει το τίποτα»

12. «Βρες αυτό που αγαπάς και άφησέ το να σε σκοτώσει»

13. «Μήπως γίνεσαι αυτό που πάντα μισούσες;»

14. «Αν έχεις την ικανότητα να αγαπήσεις, αγάπησε τον εαυτό σου πρώτα»

15. «Η ελεύθερη ψυχή είναι σπάνιο πράγμα, αλλά την αναγνωρίζεις, όταν τη βλέπεις. Επειδή βασικά νιώθεις καλά, πολύ καλά όταν είσαι κοντά της ή μαζί της».

Bukowski-750.jpg

Ο παράλογος άνθρωπος (Μέρος IV)

«Το πεδίο μου είναι ο χρόνος», λέει ο Γκαίτε. Να λοιπόν μια παράλογη φράση. Τι είναι πράγματι ο παράλογος άνθρωπος; Αυτός που, χωρίς ν’αρνείται το αιώνιο, δεν κάνει τίποτα γι’αυτό.
Όχι πως η νοσταλγία του είναι ξένη.
Μα προτιμά το κουράγιο του και το συλλογισμό του. Το ένα του μαθαίνει να ζει οριστικά και αμετάκλητα και ν’αρκείται σε ό,τι έχει, το άλλο τον ενημερώνει για τα όριά του.
Σίγουρος για την ελευθερία του που έχει ένα τέλος, για τη δίχως μέλλον επανάστασή του και τη φθαρτή του συνείδηση, συνεχίζει την περιπέτειά του όσο διαρκεί η ζωή του.
Εδώ είναι το πεδίο του, εδώ είναι η δράση του που δεν αφήνει σε καμιά κρίση εκτός από τη δική του.
Μια πιο γεμάτη ζωή δεν σημαίνει γι’αυτόν μια άλλη ζωή.

Δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουμε για ηθική. Μια μόνο ηθική μπορεί να παραδεχτεί ο παράλογος άνθρωπος, την ηθική που είναι ένα με το Θεό: εκείνη που υπαγορεύεται. Όμως ο παράλογος άνθρωπος ζει μακριά από τον Θεό.
Όσο για τις άλλες ηθικές ο παράλογος άνθρωπος βρίσκει μονάχα δικαιολογίες και δεν έχει τίποτα να δικαιολογήσει.

Ακόμα και η λογική λοιπόν, με τον δικό της τρόπο, μου λέει ότι ο κόσμος είναι παράλογος. Το αντίθετό της, που είναι η τυφλή λογική, μπορεί να ισχυρίζεται ότι τα πάντα είναι σαφή!


Η μόνη πραγματική διέξοδος, βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου δεν υπάρχει διέξοδος για την ανθρώπινη κρίση. Διαφορετικά, ποια η
ανάγκη του Θεού;
Στρεφόμαστε στο Θεό για να επιτύχουμε το αδύνατο.
Όσο για το δυνατό, οι άνθρωποι αρκούν.