Τι εστί παράλογο; (Μέρος Ι)


Στον καθημερινό άνθρωπο δεν αρέσει καθόλου να χαζεύει.
Όλα των ωθούν στο αντίθετο.
Συγχρόνως όμως, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο εαυτός του, κυρίως αυτό που θα μπορούσε να είναι! Από εδώ ξεκινάει το ενδιαφέρον του για το θέατρο, για το θέαμα, όπου του παρουσιάζονται τόσα πεπρωμένα που του προσφέρουν την ποίησή τους, δίχως την οδύνη της πίκρας τους. Εδώ τουλάχιστον αναγνωρίζουμε τον χωρίς συνείδηση άνθρωπο που συνεχίζει βιαστικά την πορεία του προς κάποια άγνωστη ελπίδα.
Ο παράλογος άνθρωπος αρχίζει εκεί όπου ο άλλος τελειώνει, εκεί όπου, σταματώντας να θαυμάζει το παιχνίδι, το πνεύμα θέλει να πάρει μέρος σ’αυτό. Να διεισδύσει σ’όλες τούτες τις ζωές, να δοκιμάσει την πολλαπλότητά τους, συγκεκριμένα να τις υποδυθεί.

Ο ηθοποιός βασιλεύει στο φθαρτό. Απ’όλες τις δόξες, η δική του είναι η πιο εφήμερη. Μα, όλες οι δόξες είναι εφήμερες! Από τη σκοπιά ενός μακρινού αστεριού, τα έργα του Γκαίτε σε δέκα χιλιάδες χρόνια θα είναι σκόνη και το όνομά του θα έχει λησμονηθεί. Τούτη η ιδέα υπήρξε πάντα διδακτική. Μελετημένη σωστά, περιορίζει τις ανησυχίες μας στη βαθιά ευγένεια που χαρακτηρίζει την αδιαφορία. Κατευθύνει τις σκέψεις μας προς το πιο βέβαιο, δηλαδή το άμεσο.

Απ’όλες τις δόξες, η λιγότερη απατηλή είναι εκείνη την οποία ζει κανείς.

Άλπμερ Καμύ – Ο μύθος του Σισύφου

Τι είναι το παράλογο; Έχεις «λογική»; Πως το αντιμετωπίζει ο άνθρωπος;
Η συμπόρευση με το παράλογο ωθεί σε ενέργειες που πολλές φορές αποδίδουμε στη λογική. Πόσο καλά γνωρίζουμε τους εαυτούς μας;
Στη Θεματική Εβδομάδα που αρχίζει με αυτό το
post γίνεται μια μικρή προσπάθεια εκλογίκευσης του παραλόγου.


Αν η ζωή είναι παράλογη, εφόσον την ζεις, συμμετέχεις κι εσύ! 😉

The URI to TrackBack this entry is: https://adonios.wordpress.com/2008/09/08/ti-esti-paralogo-1/trackback/

RSS feed for comments on this post.

13 σχόλιαΣχολιάστε

  1. Καλημέρα και καλή εβδομάδα!
    Στο σημερινό σου post θα ήθελα να σχολιάσω υπό μορφή παρατηρήσεων...Έχεις καταπιαστεί με τόσα θέματα, που δεν μου αφήνουν άλλη επιλογή από το να θέσω και εγώ τα ερωτήματά μου:
    Θα ξεκινήσω μια μια τις ερωτήσεις μου έτσι όπως μου γεννήθηκαν διαβάζοντας το κείμενό σου...
    Κατά αρχάς, πώς είσαι τόσο σίγουρος, ότι ο καθημερινός άνθρωπος δεν "χαζεύει"?
    Λίγοι είναι, πιστεύεις, εκείνοι που αφήνουν να κυλάει η ζωή μέσα από τα χέρια τους σαν το νερό? Να είναι οι θεατές στην ίδια της ζωής τους? Ότι φέρονται και άγονται, άβουλα πλάσματα όπου φυσά ο άνεμος?
    Δεύτερον γιατί να είναι παράλογο ο άνθρωπος να έχει "όνειρα" να φαντάζεται ότι ζει τις ζωές των ηρώων που βλέπει στην σκηνή να τις συγκρίνει με τη δική του και εντέλει να επιθυμεί να δοκιμάσει και αυτός, να "ρουφήξει" τη ζωή ως το μεδούλι της?
    Τρίτον καθαυτό το ίδιο το θέατρο και οι ηθοποιοί γιατί να τους χαρακτηρίσουμε βασιλιάδες μέσα σε απατηλό περιβάλλον όταν έμπρακτα έχει αποδειχτεί ότι θεατρικά έργα έχουν μείνει αθάνατα μέσα στους αιώνες, ότι περνάνε μηνύματα και είναι ένα πραγματικό σχολείο για τη ψυχή και το νου, ότι οι θεατρικοί συγγραφείς έχουν μείνει αξέχαστοι ως μεγάλες μορφές της ανθρωπότητας?
    Είναι τόσο σημαντικό να ξέρουμε τι γνώμη έχουν για όλα αυτά οι παρατηρητές ενώ μακρινού αστεριού? Το ότι το αναγνωρίζουμε εμείς δεν έιναι αρκετό?
    Τέλος ένα άλλο καίριο ερώτημα που βγαίνει από μέσα μου είναι κατά πόσο και γιατί αποδίδουμε στη ζωή ότι είναι παράλογη? Μήπως εμείς οι ίδιοι δεν τη κάνουμε παράλογη με τις σκέψεις μας και τις πράξεις μας? Άρα από απλοί συμμετέχοντες γινόμαστε αυτόματα δημιουργοί, όταν είμαστε ανίκανοι να αποδώσουμε ερμηνεία στα όσα κάνουμε, δηλαδή όταν δεν είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε τη λογική με το παράλογο και τα βαπτίζουμε ανάλογα κατά τη βούληση και το συμφέρον μας...
    Μήπως εμείς είμαστε η αιτία για όλα τα δεινά?
    Συγνώμη για το παραληρημά μου ;)

  2. Καταπληκτική φωτό! (όπως πάντα).
    Η ζωή φυσικά και είναι παράλογη. Δε νομίζω πως γεννηθήκαμε για να δουλεύουμε, όμως αυτό κάνουμε. Οι 2-3 εβδομάδες των διακοπών και τα Σαββατοκύριακα δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που περνάμε ολόκληρες εβδομάδες. Αν κάτσει κανείς και το σκεφτεί σοβαρά, θα πάθει. 8 ώρες ή και παραπάνω τις αναλώνουμε στους 4 τοίχους ενός γραφείου, κανένα 2ωρο στις μετακινήσεις, δηλαδή ένα 10ωρο μέσα στο νερό για την εργασία μας.
    Ουσιαστικά δηλαδή μας μένει ελάχιστος χρόνος για να κάνουμε αυτά που μας αρέσουν. Παράλογο δεν είναι;
    Ζούμε κατά μέσο όρο 70-75 χρόνια. Βγαίνουμε στην σύνταξη στα 65 (ελπίζω γιατί οι Γερμανοί θέλουν να το κάνουν στα 70), και δεν έχουμε ζήσει όπως θα έπρεπε. Παράλογο δεν είναι;

    Δεν ξέρω αν είμαι εντός του θέματος, αλλά όταν διάβασα το post σου, αυτό ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό.

  3. Η ζωή είναι παράλογη αλλά και λογική ταυτόχρονα. Όπως εμείς προσπαθούμε να μας τρελάνουμε ανά πάσα ώρα και στιγμή, τόσο αντίστοιχα εύκολο είναι να προσπαθήσουμε να την εκλογικεύσουμε.
    Μήπως απλώς να τη ζούμε ως εκεί που δεν παίρνει;

  4. Παραλογος ειναι ο ανθρωπος, που αρχιζει να αντιλαμβανεται,να αντιλαμβανεται λεω, ολα οσα γινονται γυρω του….

  5. Ποιός ορίζει το «λογικό» και ποιός το «παράλογο»? Συνυπάρχουν η λογική και ο παραλογισμός, είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος αύπαρκτες και αλληλοεξαρτώμενες.
    Την καλησπέρα μου

  6. Λίγος παραλογισμός και τρέλλα, χρειάζεται στην ζωή. Αλλιώς με την λογική, χάνεις τα καλύτερα!

  7. Πολύ εύστοχο ότι ο άνθρωπος σήμερα δε «χαζεύει» και άρα συχνά επιλέγει να μη ζει, να αποφεύγει τα ρίσκα και να επιδιώκει μια βαλτώδη κατάσταση ασφάλειας.
    Πότε από θεατές της ίδιας μας της ζωής θα γίνουμε οι πρωταγωνιστές της? Πώς θα τολμήσουμε να συναντήσουμε τον «παράλογο-υπέρλογο» εαυτό μας και να εκτεθούμε στη Σκηνή δίχως μάσκες και μεταμφιέσεις?
    Πολύ καλό απόσπασμα

  8. Μοναχικό Αστέρι
    Τα παραπάνω δεν είναι δικά μου αλλά απόσπασμα από το βιβλίο του Καμύ μα με βρίσκουν σύμφωνο σε πολλά σημεία. Το μη «χάζεμα» για παράδειγμα, έτσι όπως το κατάλαβα εγώ, μοιάζει περισσότερο με το ότι ζω σα ρομπότ. Δεν «χαζεύω» τη ζωή που υπάρχει γύρω μου παρά κοιτάζω με παρωπίδες μόνο την ευθεία μπροστά μου. Θυμίσου επίσης ότι μιλάμε πάντα για τον μέσο άνθρωπο. Εξαιρέσεις υπάρχουν πάντα.
    Στο δεύτερο που ρωτάς να πω μόνο ότι σύμφωνα με τον Καμύ παράλογο είναι να επιθυμούμε τις ζωές των άλλων ή τη ζωή που έχουμε ονειρευτεί και να μη ζούμε την ίδια τη ζωή όπως είναι. Αναφέρει κάπου αλλού ότι είναι μάταιο να κάνουμε όνειρα από τη στιγμή που όλα κάποια στιγμή τελειώνουν. Άρα τι νόημα έχει να κυνηγάμε το άπιαστο και να μην χαιρόμαστε αυτό που ήδη έχουμε;
    Τρίτον. Μα δεν μίλησε για τους συγγραφείς αλλά για εκείνους που ερμηνεύουν τα θ
    εατρικά έργα! Η ζωή των ηθοποιών αναφέρει χαρακτηριστικά διαρκεί όσο ο ρόλος τους. Ο ηθοποιός που δεν είναι γνωστός, νοιώθει να είναι νεκρός. Προσπαθεί στη ζωή του να μη μείνει αφανής και τα εργαλεία του είναι οι εκάστοτε ρόλοι. Δηλαδή ζωές άλλων που διαρκούν περίπου δύο ώρες!
    Στο τέλος γράφεις αυτό που νομίζω δεχόμαστε όλοι. Είμαστε οι ρυθμιστές της λογικής και του παραλόγου!

    Mary S.
    Πολύ σωστά!
    Όχι μόνο είσαι εντός του θέματος αλλά το σχόλιό σου είναι προπομπός επόμενου post αυτής της Θεματικής Εβδομάδας! ;)
    Είναι παράλογο να ζούμε όπως ζούμε!
    Πόσο το αντιλαμβανόμαστε αυτό;
    Για ποιόν ζούμε τελικά;
    Όλα αυτά οφείλονται στο ότι ο άνθρωπος πιστεύει ότι είναι αθάνατος.
    Όταν όλα γύρω του τον διαψεύδουν, εκείνος το πιστεύει ακόμα…

    Kitsos Mitsos
    Αυτό είναι και το νόημα.
    Να την ζούμε!
    Λογική και παραλογισμός δεν έχουν μεγάλη διαφορά. Εξαρτάται ποιόν ρωτάς κάθε φορά! ;)

    Kaveiros
    Δεν θα μπορούσες να το γράψεις πιο σωστά φίλε μου. Αν συνειδητοποιούσαμε πως ζούμε τη ζωή μας, όλα θα μας φαίνονταν παράλογα!

    Didymina
    Καλή σου μέρα!
    Εμείς οι ίδιοι το ορίζουμε. Εξαρτάται κάθε φορά τι μας συμφέρει.
    Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν διαφορές, ανάλογα την οπτική και τις συνθήκες!
    Είναι παράλογο να σκοτώσω έναν άνθρωπο, αλλά λογικό όταν αυτός είναι ο εχθρός μου στο πεδίο μάχης! Λες και εκεί δεν είναι συνάνθρωπος…

    Γλυκοκέραση Ζουζούνα
    Τι θα έχουμε να θυμόμαστε άλλωστε; :)

    Δήμητρα
    Ακριβώς αυτό κατάλαβα κι εγώ από αυτό το… «χάζεμα»
    Χαζεύω τη ζωή, γίνομαι μέρος της, συμμετέχω!
    Οι ερωτήσεις σου θα φάνταζαν παράλογες αν ήμασταν ρομπότ, μα είναι λογικές σε έναν κόσμο τόσο παράλογο!
    Καλή σου μέρα…

  9. Αν δεχτούμε όλα τα παραπάνω, τότε παίζουμε ένα πολύ άσχημο παιχνίδι εις βάρος μας!

  10. Καλημέρα αγαπητέ Αντώνιε, όμορφο αλλά και δύσκολο θέμα.

    Τι εστί παράλογο τελικά ; μήπως ειναι μια διαστρέβλωση της λογικής ;
    Δεν θα μπω σε αναλύσεις αλλά θα αναφέρω ο εξής το παράλογο έχει να κάνει με τον βαθμό συνηδειτότητας και την ευρύτητα της αντίληψης και φυσικά με ποιο τρόπο εκδηλώνεται

  11. Μοναχικό Αστέρι
    Να τα δεχτούμε τότε ;)

    Lock Heart
    Και να συμπληρώσω ότι έχει να κάνει και με το ποια είναι η λογική του καθενός.
    Κάτι που εγώ το βλέπω λογικό κάποιος άλλος το βλέπει παράλογο και ποιος είναι εκείνος που κρίνει ποιος έχει δίκιο; ;)

  12. […] Φιλονόη. φωτογραφία ἀπό ἐδῶ […]

  13. […] Φιλονόη. φωτογραφία ἀπό ἐδῶ […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: